Lieve Diana

We zijn intussen een paar dagen verder en je overlijden sijpelt langzaam mijn hoofd binnen. Niet alleen mijn hoofd maar ook mijn geest en ziel raken ervan doordrongen. Je bent ontzettend vaak in mijn gedachten geweest de afgelopen dagen. Mijn borstkas doet al pijn sinds maandagavond. Ik kan het maar niet bevatten dat een jonge warme hartelijke vrouw zo opeens uit het leven wordt gerukt. Je partner, je kinderen je familie, vrienden, collega’s, je cliënten,… wat een slag voor iedereen. Het knettert in mijn hoofd om dit nieuws te kunnen bevatten. Ik kende je niet maar ik weet dat ik het een hele eer vond dat we gelinkt waren op Facebook. Ik kende je niet maar ik bewonderde je erg voor je lach en je uitstraling. Ik kende je niet maar ik zag in jou mijn sister in crime om moeders te helpen en te begeleiden. We stonden oh zo aan hetzelfde zeel te trekken. Onze boeken verschenen op hetzelfde moment en ook al waren ze compleet anders en dook het mijne onder de radar en werd het jouwe een bestseller, het was duidelijk dat we dezelfde missie hadden: vrouwen en moeders terug in hun kracht laten komen. Op momenten dat ik minder voelde dat ik zinvol bezig was, was het een motivatie te weten dat jij met hetzelfde doel bezig was. Ik voelde me sterk met je verbonden. Ik kende je niet maar je was ook een groot voorbeeld voor mij. Hoe je ging voor je ding, je droom en je roeping: dat vond ik prachtig! Je charme en die Hollandse spontaniteit, daar leerde ik van. Ik kende je niet maar ik weet dat voor al je cliënten jouw dood een harde klap is. En dat ze ontredderd rondlopen nu. Ik hoop dat ze goed worden opgevangen. Ik kende je niet maar ik weet dat je moeder was van twee lieve dochters. Mijn hart gaat ontzettend naar ze uit.

Lieve Diana. De pijn in mijn borstkas is niet minder. Wij weten meer dan wie ook dat rouw rauw is. Maar we weten ook dat in elke crisis of tegenslag een kans verscholen zit. Het is duidelijk dat jouw dood veel bij mij in beweging brengt en ik ben ervan overtuigd dat dat niet alleen bij mij zo is. Je bracht mensen in beweging tijdens je leven maar ook postuum is dat zo. Het besef dat het leven kort is en ongenaakbaar en dat we het leven met beide handen moeten aangrijpen, wordt nog maar eens duidelijk. Hoe en wat het resultaat zal zijn van die vernieuwde inzichten, weet ik nog niet. Maar ik wil je wel bedanken voor alles wat je gegeven hebt. Aan mij maar aan zoveel anderen. Jouw uitspraak van een week geleden neem ik mee in mijn hart:”Pluk de dag, pluk de zon.” 

Het ga je goed aan de overkant. 

Lieve Weddingen

Diana Koster is de auteur van de bestseller “Perfecte moeders bestaan niet”, verloskundige en vrouwencoach. In maart 2016 verscheen haar tweede boek “Perfecte bevallingen bestaan niet”. Ze hielp duizenden vrouwen hun weg terug te vinden. Op 25 april stierf ze onverwacht op vijftigjarige leeftijd aan een hersenbloeding. Ze liet een partner en twee dochters achter. 

Lieve praktijkruimte

 Zes jaar geleden kwamen we hier wonen en werd ik op jou verliefd. Met je duisternis, eenzaamheid, troost en schoonheid trok je mijn aandacht. Je was er niet goed aan toe. Je was verwaarloosd en onverzorgd. Ik voelde je koude en nattigheid. Je had veel balast waar je niks mee kon. Ik voelde al snel dat we elkaar veel te bieden hadden. Ik zou je redden en weer helemaal opknappen. Jij zou mij helpen bij het realiseren van mijn passie en Liefde. 

Dus gooide ik de ramen open en sleurde alles naar buiten. Ik trotseerde daarvoor stof, vuiligheid en spinnen… maar ik was vastberaden. Je muren werden geïsoleerd en je kreeg het weer warmer. Ik schuurde de vloer en je werd wat lichter. Ik gaf jouw kijkers een mooie groene kleur. Je kreeg zelfs een nieuw terras uit bankirai. Veel later legden we gloednieuwe kasseien zodat niemand met vuile voeten naar binnen moest. Met zorg en liefde kleedde ik je vervolgens aan: zetels, tapijt, kasten, een warmtebron, tafels, licht, schilderijen. Je kwam weer tot leven. De kippen achter jou vonden het ook goed. Vele dieren kwamen hun kijkje nemen en legden zich aan je voeten neer: schapen, katten, kippen, konijnen, ja zelfs onze hond kwam er tot rust. De grote notenboom naast je gaf jou bescherming en de nodige wortels voor gronding.

Maar natuurlijk liet je heel veel mensen toe in je schoot. Verloren mensen. Verdrietige mensen. Wanhopige mensen. Zoekende mensen. Mannen en vrouwen en baby’s. Er werd gelachen, gehuild, gezwegen, gepraat, gewerkt, geluisterd, geknikt, geroepen, getwijfeld, getekend. Samen hielden we soms onze adem in. Je liet alles gebeuren wat nodig was. Zonder oordeel. Zonder twijfel. Zonder angst liet je toe wat mensen je toevertrouwden. Je bleef staan. Onder storm en regen verroerde je geen vin. Enkel een vallende okkernoot doorbrak soms de stilte. Doorheen de seizoenen was je mijn maatje in mijn werk. Alsof we elkaar al jaren kenden, vormden we een eenheid. Ik was daar heel erg graag, nog steeds. De geur, het licht, de sfeer, de puurheid. Ik hou echt helemaal van je zoals je bent. Niet perfect maar wel écht. Gezellig, vonden ze je. In het groen, zei de andere. Een blokhut, noemde iemand jou. Een huis van rust, zei nog iemand. Je was de basis van de basis, geen tierlantijntjes. Eenvoud sierde jou. Mijn heiligdom. 

Nu ga ik mijn eigen weg en laat ik je achter. Ja, dat stemt mij droevig. Ik laat je niet graag los. Ga je wel overeind blijven? Wat gaan ze met jou doen? Gaan ze je in ere houden? Waarom kan ik je niet gewoon meenemen? Alsof ik samen met jou ook heel veel verhalen achterlaat. Verhalen van al die mensen.  Alsof ik al die mensen achterlaat. Dat voelt verdrietig. Een stukje geschiedenis kan met mij niet meereizen. Maar ik neem je mee in mijn hart. En ik neem hen ook mee. 

Dank je wel om me te helpen. Dank je wel om er te zijn. Dank je wel om je warmte te delen met ons. Dank je wel om mij kracht en geloof te geven. Dank je wel. 

xxx

(De praktijk verhuist van het mooie Korbeek-Lo naar het bosrijke Keerbergen en opent vanaf september terug haar deuren.)

Wanneer piekeren je leven beheerst 

 Piekeren, nadenken, dubben, kniezen, malen, prakkiseren, tobben, kniezen, inzitten, denken, peinzen. Zóveel synoniemen voor misschien wel één van de grootste klachten van moeders.

“Ik raak verstrikt in mijn gedachten.”

“Ik kom er niet uit.”

“Ik voel mij falen omdat ik er geen grip op krijg.”

“Ik word gek van mijn eigen gedachten.”

“Ik denk constant na over waarom ik zoveel denk.”

Waardoor de moeders al snel in een neerwaartse spiraal terechtkomen. 

Uit deze spiraal komen is voor menig moeder moeilijk. Het piekeren, het vast komen te zitten in gedachten zorgt soms ook voor angstaanvallen. Reden temeer om het piekeren zo snel mogelijk in de kiem te smoren. Want geef toe: het helpt niet en je wordt er ongelukkig door. Twee goede redenen om onderstaande oplossingen eens uit te proberen. Bovendien gaat 30% van het piekeren over zaken uit het verleden of de toekomst. Niet direct dingen waar je veel invloed op hebt. 50% van ons gepieker gaat over dingen die nooit, jamais, never gaan gebeuren. Allemaal goede redenen om er gewoon mee op te houden.

Stop met te doen wat niet werkt

Zoals altijd zijn er drie stappen: bewustzijn, beheer en doe iets anders. Je moet je eerst bewust zijn dat je piekert, daarna onthou je dat jij en alleen jij kiest waarover je nadenkt en ten derde stop je met te doen wat niet werkt en ga je iets anders doen.

1) Beweeg. Fysiek bewegen zet ook je geest in beweging op een andere manier dan het piekeren doet. Ga naar buiten, steek je kind in de draagdoek en maak een wandeling van een halfuur. Concentreer je op je ziet, ruikt, hoort en proeft. 

2) Zing en dans. Twee handelingen zo oud als de straat maar ze werken. Muziek luid genoeg, blote voeten en dansen maar. Kan ook perfect met baby op de buik of de rug.

3) Mediteer of doe yoga. We moeten niet onnozel doen hierover. Ze hebben beiden intussen al ruimschoots hun nut bewezen.

4) Ga iets doen met je handen. Wassen, poetsen, strijken, opruimen, keukenkasten uitmesten, onkruid uitdoen. Het maakt niet uit wat zolang je het maar met je handen doet.

5) Zoek mensen op. Bel een vriendin, ga naar de markt of de winkel, ga naar je moeder of een ander familielid. Bij vrienden en familie kan je vertellen over je gepieker maar niet te lang om ervoor te zorgen dat je weer niet eindeloos verstrikt raakt. Mensen gaan je toch maar raad willen geven waardoor je nog meer gaat piekeren.

6) Ga iets creatiefs doen met je gepieker. Schrijf je gedachten neer, maak een schilderij of een tekening, kneed het in klei. Dit stimuleert ook je andere hersenhelft. Altijd goed om een knoop te leren doorhakken en de cirkel te doorbreken.

7) Neem het heft in handen. Spreek met jezelf een tijd af waarbij je bewust gaat piekeren, bijvoorbeeld van 18u tot 19u. In dat uur ga je dan bewust piekergedachten oproepen. De rest van de dag is piekervrij. Komt er toch een gedachte opzetten, parkeer je deze bewust tot in het piekeruur.

8) Oefen je in mindfulness. Kom met je gedachten altijd weer terug naar het hier-en-nu. Train jezelf daarop zodat je meer invloed hebt op je eigen gedachten. Spreek jezelf streng STOP toe, schud met je hoofd en stop met piekeren en nadenken. Vergelijk het met nee zeggen tegen chocolade. Het vraagt moeite en veel oefening maar het lukt je ook.

9) Knuffel. Want knuffelen zorgt voor verbinding, contact en maakt fijne hormonen vrij. Het laat de energie weer stromen en je hoofd houdt zich er buiten. Vrijen mag ook. ;)

10) Laat los. Piekeren helpt je niets vooruit. Je komt niet tot een oplossing. Door te piekeren verandert er niets aan een situatie, alleen acties doen dat. Je hebt het leven niet onder controle door veel te piekeren en andere mensen ook niet. Controle is de grootste illusie van onze maatschappij. Je kan dus maar beter eens diep ademhalen en verder gaan.

Beste mama die denkt dat ze faalt… 

You are not.

Als jij en ik nu in de Starbucks zouden zitten, jij met je favoriete drank en ik met mijn Chai Tea Latte dan zou ik je recht in de ogen kijken en zeggen dat je echt niet faalt.

Ik weet het wel. Je zou mij aankijken met een beate glimlach en zo wat schudden met je hoofd maar je zou denken: Jezus, mens, wat weet jij daar nu van? Ja, ik weet dat je dat zou denken. Want er was een tijd dat ík daar zat met mijn Chai en een vriendin tegenover mij die me recht aankeek en zei dat ik niet faalde en echt goed bezig was.

Toen dacht ik: mens, je moest eens weten. Ik wou haar vertellen over de oneindige stapel was in de kelder, de niet meer te overziene berg strijk en dat mijn bureau echt een rommeltje is en mijn kinderen de boel op stelten zetten. Ik dacht toen ook aan de momenten dat ik gewoon veel liever ergens in een lekker restaurant zou zitten met mijn man in plaats van alweer rijst te koken voor mijn peuters die toen alleen maar rijst wouden eten. De twee andere potten rijst op het fornuis van gisteren en eergisteren verzwijg ik. Die zijn voor de kippen maar daar kom ik niet toe want ik voel mij te uitgeput. Daar faal ik ook. 

 

Gezwoeg. Dat is het. Hoe kon ze mij toen zomaar zeggen dat ik niét faalde?

Op één of andere manier worden we door de (social) media geconditioneerd dat moeders perfecte wezens zijn en ook moeten zijn. Wanneer vrouwen zo dapper zijn om hun postpartum buik te tonen een maand na de geboorte komen er stemmen dat die buik toch platter mag. Of mijn vriendin die fijntjes verteld werd door de opa dat ze er toch wat mollig bij zat na de geboorte van haar eerste. En nadien? Daarna moeten we hip, modern, stabiel, humoristisch en gelukkig zijn. We staan op voor zonsopgang en gaan slapen tegen middernacht met blinkende wasbakken, geplooid wasgoed en een vrijpartij achter de kiezen. De ontbijttafel staat klaar, boekentassen gemaakt en we weten al perfect wat we gaan eten de avond die komt want dat maal hebben we uitgedokterd in ons weekmenu twee weken terug. We werken aan ons lijf, ons haar heeft nooit uitgroei, de wenkbrauwen zijn fijntjes bijgewerkt, gemanicuurde gelnagels aan de vingers, de koelkast heeft de juiste voorraad, we blinken uit op het werk en in onze naaikamer barst het van de creatieve projecten die we bij elkaar stikken als de kindertjes slapen. 

In realiteit is het 7 uur ‘s morgens en proberen we op te staan. De baby hing het uit die nacht, de peuter gaf over of eerlijk: we zijn gewoon uitgeput. We slenteren naar beneden terwijl de kinderen rondstuiteren als twee pingpongballetjes en onze Facebook checkend staan we versteld van wat mensen al allemaal verwezenlijkt hebben in die ochtenduren. We proberen dan al, op dat vroege uur, te vechten tegen het gevoel dat we falen in vergelijking met het perfecte beeld dat we krijgen voorgeschoteld. 

Weet je wat mijn vriendin zei?

Slow down.

Slow down? Hoe moet ik dat doen? Waaróm zou ik dat doen? Ik heb nu al het gevoel dat ik faal, overal te laat kom en hopeloos achter zit met alles. Op zo een manier dat zelfs als ik een maand geen kinderen had, de chaos nog steeds onoverzienbaar zou blijven. En ik heb nog boeken te lezen over mindful moeder zijn en hoe ik gezonder kan koken. Of me inschrijven voor die voorleescursus. Om nog maar te zwijgen over mijn schuldgevoel naar de kinderen toe. Ze zei toen: genoeg. En dat ik niet faalde. En dat ik een goede moeder ben.

Je weet het. Je weet dat je niet faalt.

Het wordt tijd dat je ziet wat je wél tot een goed einde brengt, elke dag opnieuw. De complimenten, de schouderklopjes, de maaltijden die je maakt, de kleren die wél gewassen zijn, de steun, de liefde die je geeft. De aanwezigheid op een toonmoment op school, de aanrakingen die je geeft, het geld dat je bij elkaar werkt, de grapjes die je maakt. Al de boeken en quotes die je wél al hebt gelezen. Okee, je bent gejaagd, je racet door het leven, je bent uitgeput maar falen doe je zeker niet. We maken fouten en we leren ervan. Falen betekent stoppen. Falen betekent niet beginnen, niet doen. Zo ben je zeker niet. 

Ik wil je vragen om te stoppen met tegen jezelf te zeggen dat je faalt. In de plaats daarvan wil ik je vragen om dat te vervangen met “Ik kan dit!”. Die eeuwige mantra over dat falende gevoel hoeft je hele leven en je zijn niet te bepalen. Zodra je die faal-gedachte voelt, zeg je “Ik kan dit!”. 

En ik zou je dan ook vragen om een lijst te maken van de dingen die je écht nog graag wil doen, echt nog te doen hebt en mag doen. Voor jezelf, met vrienden, met familie, met je gezin. En doe dan af en toe iets van je lijst. Als je voelt dat je terug wegzakt in je oude mantra: niet erg, dan herbegin je gewoon. Trek het je niet aan dat je vriendin dingen pint op Pinterest over hoe ze het perfect opgeruimde huis kan hebben in 8 stappen of hoe ze de lekkerste koekjes bakt zonder suiker of een strak lijf bij elkaar kan joggen of de mooiste decoratie vindt voor de kinderkamer. Dit is JOUW leven. En het zijn jouw kinderen en je bent voor hen de béste moeder. 

Onthou dat.

Je bent een goede moeder. Je doet er toe. Je maakt echt een verschil.

Je kan dit!

Adem na adem. Stap voor stap. Dag na dag.

Moest je in de Starbucks tegenover mij zitten, dan zou ik jou dit vertellen. Met heel mijn hart. 

Hoe hou je jouw relatie levendig met kinderen in de buurt?

  
Relaties en kinderen…dat gaat niet altijd goed samen, hoor ik in mijn praktijk. Okee. Laat ons eerlijk zijn. Een kind slorpt energie op waardoor je al snel moe en uitgeput in de zetel zit elke avond. En als dit te lang aansleept, kan het wel eens gebeuren dat koppels uit elkaar groeien of iemand “plots” een scheve schaats rijdt. Kinderen zuigen het leven en de liefde uit je relatie! Be aware. Belangrijk dus om zelf ervoor te zorgen dat ze haar levendigheid en duurzaamheid bewaart.

1) 15 minuten per dag

Maar een kwartiertje kwaliteitstijd per dag reserveren voor je partner is volgens Barbara Frederickson voldoende om de liefde en de verbinding hoog te houden. Een kwartier zonder tv, iPod,  iPhone of gelijk welke andere afleider. Alleen maar oog en oor voor elkaar. 15 minuten! Dat moet toch te doen zijn he. Ideaal moment is net wanneer alle kinderen slapen. De meeste, ook kleine, kinderen lukt het wel om een halfuur te overbruggen in hun eerste slaap. Gebruik die tijd voor je relatie. Was opplooien, de keuken opruimen of boekentassen klaarzetten kan daarna nog. 

2) Praten werkt

Kleine en grote kinderen zijn vaak een stoorzender als je je verhaal wilt doen aan elkaar maar toch zeker blijven proberen. Je kan hen iets te knabbelen geven en neem zelf ook iets. Schenk elkaar een glas wijn uit en praat even bij terwijl je samen kookt of de aardappelen schilt. Zorg zoveel mogelijk dat grote irritaties en onduidelijkheden die belangrijk zijn, worden uitgesproken. Anders blijven die gisten onder de oppervlakte. Veel kleine praatmomenten om te verbinden, maken één groot. 

3) Feest

Het leven met kinderen is een aaneenschakeling van routine en regelmaat. Dat kan behoorlijk saai worden als je niet oplet. Gebruik daarom elk feest om de saaiheid wat te breken en iets kleins te kopen of te doen voor elkaar. “Het is maar een verjaardag!” of “Dat is zooooo commercieel.” zijn uitspraken die de feestvreugde behoorlijk bederven. Feestjes zorgen voor verbinding en plezier. Net iets wat je nodig hebt om je relatie wakker te houden.

4) Ga conflicten aan

Dat klinkt wat raar maar conflicten zijn nu eenmaal soms nodig. De relaties zonder ruzies zijn zeker niet de beste. Durf uit te spreken wat je dwars zit, ga het aan met elkaar, zeg wat je wilt en nodig hebt van de ander en wees hierin concreet en niet fout te begrijpen. Zwijgen, het onder de mat schuiven, elkaar vermijden, zijn dood-doeners voor een duurzame relatie. Stop met te zeggen dat alles okee is wanneer het dat niet is. “Keeping up appearences” is een televisieserie, geen doel in het leven. Wanneer je een discussie uit te vechten hebt, doe dat dan face to face. Ruzie maken is een kunst op zich, per sms of telefoon loopt dat gegarandeerd verkeerd af.

5) Zorg voor fysieke intimiteit

Ja, ik weet het: je bent moe. Wat zeg ik? Je bent nog nooit zo moe geweest in heel je leven. Je zou slapen in de rij bij de bakker als je kon. Seks is wel het allerlaatste waar je je vrije tijd aan wilt spenderen. Ok, dat is allemaal waar. De andere kant van de medaille is dat seks ook zorgt voor een stevige verbinding tussen jullie. En hoe vaker je het doet, hoe meer je er zin in krijgt. Simpelweg omdat het terug meer op je radar staat. Maar ook omdat je lichaam terug wakker wordt. En geef toe: méér moe dan dit kan je toch niet worden dus kan je al evengoed de tijd nemen om even te vrijen. Dat hoeft daarom geen twee uur durend seksfestijn te zijn. Vergéét dat je een ideaal moment moet hebben om te vrijen: dat zit in je hoofd. Als er kinderen in huis zijn is er maar één ideaal moment en dat is als ze er niet zijn. Vergeet ook dat je bloedgeil moet zijn alvorens eraan te beginnen. Zin komt al doende. Oh ja, en vrijen hoeft ook niet altijd in bed. Moet je soms een knop omdraaien in je hoofd om te beginnen vrijen? Ja natuurlijk. Maar het is absoluut de moeite waard. Denk daarnaast ook aan kleine fysieke intieme interacties: een kus in zijn hals, een knijp in haar billen, samen douchen, naakt slapen, een streling als je hem passeert, een hand op zijn been als je naast elkaar in de zetel zit, geef hem een hand als je in de auto zit, doe een snel dansje als er een leuk liedje voorbij komt op de radio. Ook die dingen zorgen voor fysieke verbinding.

6) Hou de kleine attenties

Zoals geluk zit in kleine dingen, zo is dat met de liefde ook. Kus elkaar dag als je vertrekt en idem als je terug thuiskomt, koop eens iets lekkers in de supermarkt waarvan je weet dat je geliefde dat graag eet, laat een briefje achter als je voor een paar dagen weggaat met het werk, raak elkaar aan en vaak, wens elkaar een goede nacht, pluk die onnozele bloemen aan de kant van de weg, maak grapjes, trek zijn das liefdevol recht als hij naar het werk vertrekt, zeg dat je hem knap vindt, bedank elkaar voor de dingen die worden gedaan, zet een paar xxx achter je sms’en als reminder van je liefde voor elkaar. En alle kleine attenties waarvan je weet dat ze je partner plezier doen. En jezelf! 

7) Denk aan wat de relatie nodig heeft

Kinderen durven een relatie serieus onder druk te zetten. Ouders zijn ook vaak moe wat resulteert in weinig geduld. Ze komen aandacht en me-time te kort. Soms zitten koppels echt op hun tandvlees. Dan gaat het alleen nog maar over HIJ en ZIJ. En wat ze nodig hebben en vaak is dat niet hetzelfde. Er is echter nog een derde persoon: de relatie. Soms heb je je trots opzij te zetten en te beseffen dat wat je te doen hebt daarom niet is wat JIJ nodig hebt maar wat de relatie ongelooflijk veel deugd zou doen. Daarom staan vaders geruisloos op en nemen de baby mee voor een wandeling terwijl mama wat uitslaapt. (ook al ziet hij zelf scheel van vermoeidheid). Daarom slik je je woorden van irritatie in omdat je weet dat de relatie dat op dat moment er niet bij kan nemen. Daarom zet je je ego aan de kant omdat je voelt dat het een welles-niets discussie gaat worden. Sowieso altijd maar zeker als je als koppel aan je grenzen zit, is het meer nodig dan anders om te incasseren en op een rustiger tijdstip het topic terug op te vissen. Je zal merken dat tegen dan het allemaal niet meer zo belangrijk lijkt.

8. Hou vol

Zoals het leven gaat met ups en downs, zo gaat dat ook met relaties. Blijf elkaar inspireren en prikkelen. Vergeef en vergeet. Blijf elkaar graag zien om de meest onnozele dingen en zeg dat ook aan elkaar. Liefde gaat weg omdat ze niet wordt gevoed. Verwacht ook niet dat het opeens, plots vanzelf beter gaat gaan tussen jullie, daar is inspanning en focus voor nodig. Wat aandacht krijgt, groeit. 

Vijf hoopvolle gedachten wanneer je denkt te falen

fail 2

Moeders hebben allemaal iets gemeen: ze zien hun kinderen ongelooflijk graag. Vaders ook trouwens. Ze willen hun kinderen ook heel graag gelukkig maken. Niets geeft een moeder meer plezier als zien dat haar kinderen gelukkig zijn. Ze voelt zich daarvoor ook geweldig verantwoordelijk. Altijd. Elke minuut van de dag. Daardoor is ze ook vaak bezorgd over wat de impact is op de kinderen wanneer mama uitgeput, verdrietig, boos of tekortschiet. Op welke manier dan ook. Soms kan je als moeder echt het gevoel hebben dat je faalt, dat je de slechtste moeder bent op deze aardbol. Dan wil je liefst ergens in een donker hoekje kruipen en er niet meer uitkomen. Het moederschap is inderdaad met momenten soms zwaar en dan is het goed te lezen dat een slechte dag niet heel het leven bepaalt en vooral dat je niet alleen bent.

1. Je hebt een slechte dag, je bent geen slechte moeder.

Elke moeder kent het gevoel dat ze faalt, tekortschiet, het is gewoon je dagje niet. Misschien ben je ziek of heb je te weinig geslapen of je partner is in het buitenland of je hebt er even genoeg van om te zorgen en te luisteren en begripvol te zijn. Je wil op een terras zitten met een glas wijn en geen kinderen die iets willen. Om welke reden dan ook: het gaat je niet af. Je hoort jezelf zeuren, roepen, zuchten en je geduld verliezen. “One of those days…” denk je dan.

Hou jezelf voor dat je menselijk bent. Mensen maken fouten, leren eruit. Je bent geen superwoman die alles perfect hoeft te doen. Jij bent niet het gedrag dat je stelt, morgen is weer een nieuwe kans. Maak het jezelf makkelijk en comfortabel.

2. Een slechte dag verknoeit niet hun kinderjaren.

Hoéveel impact een slechte dag of periode heeft, is moeilijk te zeggen. Heel veel hangt ook af van de persoonlijkheid van je kind. Wat voor het ene kind uit een gezin een drama is, kan de andere zich later niet meer herinneren. Kinderen zijn bovendien veerkrachtig en flexibel en kunnen echt wel tegen een stootje. Natuurlijk maak je fouten. Je neemt beslissingen waarvan de consequenties niet te overzien zijn. Je zegt woorden die je niet meent. En je leert met die fouten te leven omdat moeder zijn een proces is van vallen en opstaan. Je doet je best. Je blijft in contact. Je geeft liefde. En zij doen hetzelfde.

3. Facebook is het leven niet.

Het internet geeft je alleen maar mooie plaatjes. Geloof niet wat je ziet. Elke moeder heeft dagen dat ze het gevoel geeft dat ze tekortschiet en er echt niks van bakt. De dag erna is dat weer anders. Spiegel je dus eerder aan mama’s van vlees en bloed dan aan de perfectie op het internet.

4. Je stelt je vragen, dat alleen al betekent dat je niet faalt.

Iemand die zich nooit afvraagt of ze goed bezig is, zal ook nooit bijsturen. Jij wikt en weegt tot je denkt de juiste keuze gemaakt te hebben. Het feit dat je je afvraagt óf je goed bezig bent, zegt veel over je intentie om het goed te doen met je kinderen. Je bent bezorgd. Je hebt het beste voor. Ook al is het soms zwaar, je wilt het beste voor je kinderen. Dat siert je en maakt je op zich al een topmoeder!

5. Alles komt en gaat in fasen. Ook het leven.

Moeders weten maar al te goed dat kinderen zich ontwikkelen in fasen. De ene week zijn ze engeltjes, de week erop halen ze het bloed onder je nagels. Niets blijft voor altijd, alles gaat voorbij. Het leven is een rollercoaster met ups en downs, met vreugde en verdriet. Dat is een wetmatigheid. Het is heel okee om een slechte dag te hebben, zowel voor ons als voor onze kinderen. Het is niet nodig om je daarvoor op de kop te geven. Morgen is het weer anders. Na regen komt altijd zonneschijn.

Mildheid voor jezelf en een beetje relativering helpen echt om de stormen van het moederschap te doorstaan.

Hoe een kind je relatie onder druk kan zetten

shutterstock_195656312Een kind zorgt ervoor dat je relatie danig onder druk komt te staan. Ook al willen we dat niet en nemen we ons voor om dat niet te laten gebeuren, het gebeurt toch. Bij de ene al wat meer dan bij de andere. De beleving en de verwachtingen zijn hierbij natuurlijk ook cruciaal. Waar het ene koppel geen last van ondervindt, gaat het andere koppel van lopen. Maar zeker bij een eerste kan het gebeuren dat de relatie even davert op haar grondvesten. Hiervoor zijn er uiteenlopende redenen.

1. Jij moet je aanpassen aan het moederschap en dat heeft tijd nodig. Je zoekt je weg, loopt soms verloren en je wordt opgeslorpt door dat kleine monstertje dus minder aandacht voor je partner.

2. Hij moet zich aanpassen aan het vaderschap en dat heeft tijd nodig. Hij zoekt zijn weg maar vooral zijn vrouw (!) en hij wordt opgeslorpt door de 1001 veranderingen die een baby met zich meebrengen.

3. Iedereen is moe. Need to say more?

4. Seks is iets wat vroeger spontaan gebeurde. Nu moet het momentum er zijn (lees: de kleine slaapt of is er niet) en je moet dan nog tegelijkertijd zin hebben en niet omver vallen van vermoeidheid. Dit kan voor verwijdering zorgen want zoals we weten verbinden mannen zich vooral via het fysieke stuk van de relatie. Bij meerdere kinderen in huis is het vaak een kwestie van…ja…snel zijn. :)

5. Een kind krijgen maakt een relatie opeens ook een stuk “echter“. Je raakt niet zomaar meer van elkaar af. Want dat kind hebben jullie samen. Voor altijd. Dat zorgt ervoor dat er extra stress naar boven kan komen want “is hij nu wel écht de man waarmee je oud wil worden?” Maar écht he? Opeens zie je alles tien keer vergroot en tien keer zo groot. Is hij het wel met al die beperkingen? Soms twijfel je heel erg en slaat de paniek toe want JULLIE HEBBEN WEL EEN KIND SAMEN HE!! En zo verzeil je al snel in een beklemmende vicieuze cirkel.

6. Vroeger bestond jullie dag uit werken, eten, slapen, feesten en vrijen. Veel was er niet om ruzie over te maken. De vermoeidheid zorgt voor een tunnelzicht wat leidt tot meer discussies en er is gewoon ook meer om ruzie over te maken.

7. Iedereen leidt aan een chronisch tekort aan aandacht. Zeker in een groot gezin (denk 3, 4, 5 kinderen) is het constant een gevecht om aan je trekken te komen. Ook voor de ouders. Er is altijd wel iets te doen of te regelen. En dit verhoogt de spanning aanzienlijk.

8. Kinderen staan gelijk aan onvoorspelbaarheid. Wil je net de deur uitstappen om met twee iets te gaan eten, begint peuter 1 te kotsen. Sta je in volle naaktheid klaar om het bed in te duiken, wordt baby 2 wakker. Zit je net in de sofa om met twee een tas thee te drinken en bij te praten, roept kleuter 3 jullie omdat hij een nare droom heeft. In een gezin met kinderen (of dat er nu veel of weinig zijn),  gebeuren er veel onvoorziene gebeurtenissen die de focus weghalen van  elkaar.

9. Moeder en vader worden verandert je ook. Wat je vroeger evident vond, vind je nu raar of onoverkomelijk. Dat zorgt ervoor dat het lijkt dat jullie vreemden van elkaar zijn geworden waardoor de discussies over de meest banale dingen elkaar opvolgen. (wel of geen fruitpap, wel of geen jumpsuits, wel of niet laten huilen).

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Samen een kind hebben, zien opgroeien, die liefde voor dat kleine ukkie delen, is fantastisch. Het kost soms een paar maanden of jaren tot iedereen zijn plekje heeft gevonden maar als koppel samen één of meerdere kinderen grootbrengen heeft zeker zijn waarde. Een stevige relatie kan de storm van de tropenjaren ook zeker doorstaan.

En hoe je, zelfs met een  troep kinderen, toch een liefdevolle duurzame levendige relatie kan behouden, lees je in een volgend artikel.