De dag dat ik begon met yoga

Yoga stond al lang op mijn lijstje van dingen die ik in dit leven nog te doen had. Een diep gevoel van binnen, een innerlijk weten. Maar toch kwam het er maar niet van. De jongste dochter kwam erbij: ook niet het moment. Zelfs toen een vriendin haar lessen startte niet ver van ons huis kwam ik niet in beweging. Nochtans intrigeert het mij mateloos. Ik slorp als een spons de informatie rond Kundalini yoga op, het intrigeert mij. Maar tegelijkertijd was ik er ook wat bang voor, misschien nog altijd een beetje. Het heeft iets mysterieus. Maar allee, de zomer zat er bijna op, geen excuses meer en ik schreef mij in. Bij die zelfde vriendin, omdat ik haar vertrouw en al lang ken. Het gaf ook de extra veiligheid die ik nodig had om de sprong te maken.

Yoga in mijn brein

Vrij onmiddellijk na mijn inschrijving gingen mijn oude patronen aan het werk. Dat was láng geleden! Zo lang geleden dat ik mij de laatste keer niet meer herinner. Ik stap meestal fearless in nieuwe ervaringen. Maar nu begon mijn monkey mind direct te kwebbelen. “Zou je dat nu wel doen? Kan je dat wel? Wat gaat er allemaal boven komen? Is dat nu wel nodig? Je doet het nu al zo lang zonder yoga en dat gaat prima!?” Maar mijn nieuwsgierigheid won, ik behield de inschrijving en toen was het opeens zover. Ik douchte koud, trok mijn kleren aan en sprong in de auto. 45 minuten rijden! Ja, ge moet er iets voor over hebben, zou mijn vader zaliger gezegd hebben. Mijn gedachten raasden tijdens de rit weer op volle toeren. “Hoe gaat dat gaan? Wil ik dit wel? Kan ik nog terug? Dat gaat toch niet té zijn he? Ga ik kunnen volgen? Seffens barst ik daar in tranen uit? So what dan? Wat voor een effect gaat die yoga hebben? En oe, aah, wat gaat het effect zijn op mijn relatie? En op mezelf? Heb ik de juiste kleren aan? Ga ik mee kunnen? Hoe gaat dat gaan? Wat gaat het brengen? Wat als ik de controle verlies? Ga ik mij kunnen overgeven? Wie gaat er zijn?” 45 minuten lang. Ja, ik was heel ontspannen toen ik aankwam. ;) Maar ik voelde ook: ik wil dit nu echt doen. Het is tijd. Mijn gedachten zijn ook “maar” mijn gedachten. Ik wil het weten. Ik wil het voelen. Ik wil het ondergaan. Ik wil het aangaan. It is time.

De les zelf

We waren met een veertien tal vrouwen. Ik was gezegend want ik kende niet alleen de teacher maar toevallig ook nog twee vriendinnen. Ik voelde mij als een kind dat voor het eerst naar school ging. Zenuwachtig, nieuwsgierig, open en één en al oor. Ik zette mij neer. Dit was het dus waar ik al jaren zin in had maar toch nooit aan was begonnen.Moeilijk uit te leggen wat het dan juist is. Yoga natuurlijk. Een opwarming gevolgd door korte sets van yoga-oefeningen (die noemen ze Kriya’s), afgewisseld met korte pauzes rust om bij mezelf te blijven.

“Neem een momentje.”

Ik heb veel geademd. Ja, ademen leer je daar wel mocht je het nog niet kunnen.

“Adem ook de lucht uit achter je navel. We hebben veel oude lucht in onze longen.”

Ik leerde ook dat mijn coördinatie van armen, ademhaling en mijn gehoor niet meer zijn wat ze waren. Dat vond ik erg grappig om te ervaren.Soms kon ik niet volgen met een set, was ik echt aan het klungelen. Ademde ik in wanneer ik moest uitademen en andersom en mijn armen gingen ook alle kanten op. Al doende leert men zeker? Natuurlijk wou ik mijn best doen maar ik voelde ook mildheid als ik even moest pauzeren. Dat mocht ook, dat kon ook. Alles kan eigenlijk. Laagdrempelig, voor iedereen geschikt. Na de sets heb je een moment van relaxatie.

“Where the magic happens.”

En daarna nog een langere of korte meditatie.

Ik werd me doorheen de les bewust gemaakt van mijn lichaam en wat de oefeningen met mij deden. Het effect is voor iedereen anders. Ik voelde mij na 5 minuten al gloeien over heel mijn lijf, alsof ik van binnenuit in brand stond. Ik gloeide. Halverwege de les werden dat tintelingen, all over me. Heel bijzonder en nieuw als ervaring. Tijdens de relaxatie kregen die tintelingen nog een diepere dimensie, het werkte duidelijk transformerend. Maar wat en hoe, dat weet ik niet he. Is dat onbenoembare lastig? Misschien…maar ik kon er ook wel in meegaan. Er kwamen veel emoties voorbij fietsen, vooral verdriet. Verdriet dat ik niet kon benoemen maar ook dàt hoeft niet. Afgezien van een paar bengelende tranen bleef het deze keer daarbij. Ik voelde mijn lijf, geest en ziel werken en zwoegen. Ik leerde bij. Ik snuffelde en proefde. Mijn monkey mind had ik gelukkig in mijn auto gelaten. Ik heb er bovenal van genoten. Ik vond het een voedend bad voor mijn geest, lichaam en ziel. Het gaf mij rust en kracht tegelijk. Ik heb al veel opleidingen of workshops gedaan maar dit is iets anders, iets nieuws. Het werkt in op een niveau dat niet te benoemen valt. Transcendent is denk ik nog het meest accurate. Maar kijk, mijn brein wil er weeral woorden aan geven, nergens voor nodig.

Op het einde voelde ik mij warm en één geheel. Ik ontplofte een beetje eigenlijk, in positieve zin. Rust in mijn hoofd. Aangenaam. Aanvaard. Het hele “ga ik dit wel kunnen” verdween als sneeuw voor de zon. Want daar gaat het helemaal niet over. Ik hing aan de lippen van mijn teacher, mijn baken op deze reis. Ik voelde mij ook uitgedaagd. Getriggerd. Honger naar meer. Er werd ook wat shit opgeruimd. Ik voelde me deel van een groep. Blij met wie ik was. Achteraf kregen we een tasje thee en konden we wat bijpraten.

Nog blijer, lichter en vrijer ging ik naar buiten en reed ik naar huis.
Monkey brain bleef stil.

Ook nieuwsgierig? www.blissyoga.be