Musturberen

Samen met miljoenen mensen op deze aardkloot maak ik mij klaar voor de grote eindejaarsrush.  Heb ik  de juiste cadeaus die de Sint voor mijn kinderen zal brengen?  Weet ik al welke kerstboom ik ga zetten?  En vooral: in welke kleur deze boom  opgetuigd zal worden dit jaar?  Vooral de eindejaarscadeaus baren mij zorgen.  Wat had ik nu alweer vorig jaar gegeven aan mijn schoonbroer en hoe kan ik dat overtroeven?  Hebben de kinderen al hun kerstoutfit?  En natuurlijk dan ook hun eindejaarsoutfit?  En liefst ook nog eentje voor nieuwjaarsdag, want je weet nooit wat moemoe en vava zullen zeggen. Want laat ons eerlijk zijn, die nieuwjaarscent, het is toch wel de moeite.  Zelfs in de boekskes wordt er groot lawaai gemaakt over hoe je je haar kan doen tijdens de kerstdagen.  Wordt het een Audrey Hepburn of Twiggi kapsel dit jaar?  Het kerstdinertje, daar ben ik nog niet helemaal uit.  Mijn laatste hoop is gesteld op kookgod Jeroen Meus. De Piet heeft intussen al wat van zijn gratie verloren.  En ik heb het niet over Zwarte Piet.  Hopelijk heeft Jeroen Meus ook recepten voor 15 personen want dàt staat mij echt wel te wachten met Kerstmis, inclusief sprankelende gedekte tafel met de onmisbare tafeldecoratie.

Schizofreen
Voor veel mensen is dit zeer herkenbaar.  De aankomende kerst- en nieuwjaarsperiode is er één van stress en presteren.  Zelfs de boom laten we niet ongemoeid.  Wat zeg ik: de pàkjes onder de kerstboom moeten zelfs het juiste kleedje aan hebben, liefst met een verschillend lintje en ook in verschillende kleuren.  En zonder dat we het weten zijn we allerlei aan het moeten en aan het doen zonder dat we zelf nog weten voor wie en waarvoor.  Waartoe dient dit hele circus, vraag ik mij af?  Van het rondslenteren in de modale supermarkt wordt een mens al schizofreen dezer dagen: rechts Sinterklaas, links Kerstmis.  Zelfs onze kinderen waren verbaasd om te zien dat in de stad van meneer Tobback een kerstboom naast het paard van Sinterklaas was neergeplant.  “Die boom moet hier dan wel nog heel lang staan”, zei een slimmerd.  Nu ja, dat de waarheid uit de kindermond komt, weten we al langer natuurlijk.

Groot, groter, grootst
Het eindejaarsgebeuren is status geworden.  Hoeveel uitnodigingen een mens krijgt met oudjaar, bepaalt tegenwoordig zijn populariteit.  Het is niet meer voldoende om gewoon Kerstmis te vieren, het moet elk jaar groter, meer en beter.  Die opgevulde kalkoen is al lang een dood kieken want passé en niet origineel.  De hoeveelheid pakjes onder de kerstboom bepaalt de gezelligheid in een gezin. En dat we geen eenzame uitnodigen maar wel ons geweten willen sussen, lossen we op door snelsnel een paar plaatjes aan te vragen bij Music for Life.  En  meer dan onze buurman die “maar” 15 euro uit zijn portemonnee kon halen, de vrek.  Rond het eindejaar wordt niet alleen de persoonlijke balans opgemaakt maar is het ook hét moment van het grote vergelijk: wie niet hoog genoeg scoort op bovengenoemde voorbeelden, heeft gefaald in het ding dat we “het leven” noemen.

Je ziet mij toch nog graag?
Wat is dat toch dat ons drijft tot het onmogelijke?  Wat ons uren laat rondsurfen en rondlopen voor hét perfecte cadeau?  Die gekte die ons aan de waggel houdt vanaf midden november tot begin januari.  Want het is wél belangrijk dat we Kerstmis geshellig vinden hoor.  Het is het feest van de warmte, het samenzijn en love, peace and understanding.  Wie durft er nog “nee” te zeggen tegen heel deze massahysterie?  Schaamteloos neem ik de term “musturberen” over van Luc Swinnen, stressconsulent, in het gelijknamige artikel in De Morgen vorige week.  Wat een geweldig woord dat zo de lading dekt: “we proberen met man en macht het héél goéd te doen.  Het moét gewoon goed zijn!”  Waarbij “moeten” gelijk staat aan geluk want als we alles goed doen, dan klopt het plaatje en ziet iedereen ons graag. Naar mijn aanvoelen is het net die goedkeuring van anderen die ons de das omdoet.  We willen graag gezien worden, cool en hip zijn en vooral niet uit de boot vallen.  Want wie uit de boot valt, is alleen en alleen zijn is zielig. En zielig en alleen zijn op Kerstmis, dat is alleen voor de daklozen en de armzaligen van geest.  Zou het zo simpel zijn?

Ik geloof dat ik dit jaar maar eens wat anders ga doen op kerstavond.  Hanukkah vieren bijvoorbeeld.