Vrouw met ballen

Morgen is het Internationale Vrouwendag en men zal het geweten hebben. Ja, ook als je een man bent, slaan ze je ermee rond de oren. Zelfs onze krant heeft een vrouwenkrant op de 8ste maart en die is dan 22% goedkoper want vrouwen verdienen nog altijd minder en meer van dat gedoe. Voor deze gelegenheid haalt Gita Deneckere (hoogleraar sociale en publieksgeschiedenis) er ook nog eens “onze” ambitie bij. Ze spreekt over vrouwen die cupcakes bakken in plaats van aan hun carrière te bouwen. Want “met een goede planning en hard werk lukt het maar dat beseffen veel jonge vrouwen blijkbaar niet.” Er is dus ook iets mis met het algemeen selfmanagement en de intelligentie bij een vrouw die liever cupcakes bakt dan carrièrevrouw te zijn. Want als we beter ons best zouden doen, zouden we allemaal een carrière hebben.

Het is mij wat die vrouwendag. Vrouwen met ballen of straffe madammen, het zijn woorden die menig vrouw de haren doet rijzen. Vrouwen hebben naar het schijnt geen adjectieven nodig om te tonen dat ze ook iets hun mars hebben. We zeggen toch ook niet mannen-met-borsten wanneer het gaat over mannen met een sterk ontwikkelde vrouwelijke kant? Het punt is dat mannen daar zo geen spel rond maken en vrouwen wel. Veel vrouwen laten zich horen om te tonen dat ze toch écht écht wel gelijkwaardig zijn. En dat ze niet moeten onderdoen voor de man. Vrouw en man zijn gelijk en daarom moeten ze ook evenveel verdienen en de man moet ook kunnen strijken en wat weet ik nog allemaal. Bovendien moet een vrouw niet alleen kinderen baren, nee ze moet en zal dat ook combineren met haar hooggeplaatste positie en een doctoraat of twee. Van de vrouw aan de haard zijn we omgeschakeld naar de vrouw met een gezin aan de top. Want quality time is toch wel het allerbelangrijkste. Als we dat navragen aan de man en de vrouw die terugkijken op 35 jaar hard werken maar te weinig bij de kinderen zijn geweest, hoor en lees je bijna altijd dat ze vinden dat ze veel hebben gemist, téveel. Maar laat ons eerlijk zijn: kinderen willen we bijna allemaal maar werk heeft in onze maatschappij nog altijd een groter statussymbool.

Le travail
Eén van de eerste vragen in nieuw gezelschap is namelijk heel vaak:”Wat doe je voor de kost”? Wanneer iemand geen hooggeplaatste of interessante functie heeft, weten ze niet snel genoeg van onderwerp te veranderen. Wanneer iemand niet werkt, is het al helemaal snel gedaan met de conversatie. Of er valt zo’n akelige stilte die wordt doorbroken door de bemiddelaar in het gezelschap die zegt:”Ja, ja…”. Meestal lach ik eens in mezelf als het over dit thema gaat. Ik ben nochtans geen doetje, zowel mannen als vrouwen in mijn omgeving kunnen dit bevestigen. Ik durf mijn woordje te placeren, draag onafhankelijkheid hoog in het vaandel, zit als coach en facilitator rond de tafel met managers en verdien mijn eigen centen. Ja, ik durf wel te zeggen dat ik een vrouw met ballen ben of een sterk wijf, zoals je wilt. Daar tegenover staat dat ik ben gestopt met werken nadat ik de kinderen op de wereld heb gezet, ik heb een moestuin, kippen en ik ben op dit moment niet de hoofdkostwinner, ik werk zelfs niet voltijds. En dat is niet omdat mijn man graag de hoofdkostwinner wil zijn, nee, dat is vooral omdat ik dat zelf zo wil. Ik vind ambitie namelijk overroepen.

Eerzucht
Ambitie op de letter genomen betekent eerzucht. Daarmee komt het in hetzelfde rijtje als hebzucht, behaagzucht, gemakzucht, … En toch lijkt het alsof je zonder ambitie in onze maatschappij niet bestaat, sterker nog: ambitie op zich brengt je al een trapje hoger op de maatschappelijke ladder. Een ambitieloze vrouw is bij wijze van spreken een no go. Het is blijkbaar een teken dat je niet hard werkt en een slechte planning hebt. Het is een belangrijke norm om meer en beter te worden en als we dat niet doen, dan hebben we ofwel iets ergs meegemaakt, is één van onze kinderen hulpbehoevend of zitten we in een midlife crisis. Hoewel de andere woorden eindigend op -zucht geweerd worden, is eerzucht net datgene wat we nastreven. We willen geëerd worden voor wat we doen en presteren. Past perfect in de meritocratie waarover Paul Verhaeghe het zo vaak heeft:Ik presteer, dus ik ben. Met ambitie hopen we iets te bereiken waardoor we een upgrade worden van wie we aan de basis zijn. Mogen we als vrouw nog zélf uitmaken of we al dan niet carrière maken en hoe we dat doen? Zonder veroordelingen van onze zusters?

Vrouw zijn
Geef mij maar het eenvoudige werk. Ik ben een vrouw en ik ben daar trots op. Ik moet mij bij het begeleiden van managers waarschijnlijk iets meer bewijzen dan mijn mannelijke collega. En dat managers niet altijd overweg kunnen met mijn emotionaliteit is ook een feit. Toegegeven, ik verdien wellicht ook iets minder en ik heb geen topfunctie. Maar sinds wanneer zegt een topfunctie iets over iemand en rokjes naaien over iemand anders? Er zullen best vrouwen zijn die daar hoog boven zinnig werk verrichten maar is het een must voor elke vrouw? Daar geloof ik niet in. Een vrouw vergooit haar kansen niet wanneer ze beslist om minder te gaan werken, cupcakes te bakken en een moestuin te beginnen. Zolang ze die keuze kan maken in vrijheid, wat is dan het probleem? Wanneer ik mijn werk graag doe en met bezieling en passie, dan is dat heel veel waard. Het verschil tussen man en vrouw, in onze beschermde Westerse wereld, bekijk ik eerder als iets van het leven dan als zijnde een hiaat dat overbrugd moet worden. (Dat in andere contreien vrouwen onrecht wordt aangedaan, bestrijd ik uiteraard niet maar of dat met een vrouwenkrant in het licht wordt gezet, is nog iets anders.) Zoals het nadelen heeft om vrouw te zijn, zo heeft het ook voordelen. Om als vrouw mijn vrouwelijkheid in te zetten, heb ik guts nodig. Vrouw zijn in al haar facetten is een uitdaging maar ik kan echt niet hetzelfde als een man. Ik vraag met plezier aan een man om een zware doos te dragen en in sommige vraagstukken zijn mannen simpelweg beter en sneller. En er zullen vrouwen zijn die meer mannelijke eigenschappen in zich dragen en andersom. De waardering in het verschil is volgens mij de grootste uitdaging en daar zijn zowel ballen als borsten voor nodig.

2 gedachten over “Vrouw met ballen

  1. Je eindigt met: “De waardering in het verschil is de grootste uitdaging, en daar zijn zowel ballen als borsten voor nodig”, en jij toont, Lieve, dat er ook nood is aan vrouwen met echt functionerende ‘brains’ en… met een vlotte pen!
    Thanks!

Reacties zijn gesloten.