Beste mevrouw Zwagerman

Er moet mij iets van het hart. En ik ben geen muts dus misschien interesseert het u wel wat ik te zeggen heb, zo wij niet-mutsen onder elkaar. U vindt het wellicht belangrijk om te weten dat ik een eigen bloeiend bedrijf run met mijn man, u moet niet denken dat ik maar halftijds werk ofzo, god forbid. Ik heb ook als blogger geen psychiatrisch profiel dus dat spreekt wellicht in mijn voordeel. Ik heb daarbovenop ook geen zin om te zwijgen en iedereen, u in het bijzonder, tevreden te houden. Ook daar houdt u van, las ik  dit weekend in Vacature. U moet niet denken dat ik u haat, oh nee, dat doe ik niet. U moet zeker zoiets niet denken. Integendeel, ik voel net heel veel compassie (in de Boeddhistische betekenis) opborrelen als ik u lees en invoel wat u zegt. Er moet mij dus iets van het hart.

Wij vrouwen moeten veel van u, lees ik. We moeten ons niet aantrekken wat anderen van ons zeggen, we moeten de lat hoger leggen, we moeten minstens 4 dagen per week werken om een baan op niveau te hebben want anders doen we niet mee. (waaraan we niet mee doen, vertelt u mij helaas niet) We moeten besluiten nemen die niemand anders durft te nemen, we moeten niet twijfelen, we moeten mee kunnen, we moeten vechten voor onze geloofwaardigheid, we moeten hard zijn, we moeten onze troeven schaamteloos uitspelen, we moeten tonen dat we de baas zijn door een groot kantoor en een grote wagen op te eisen, we moeten onszelf serieus nemen, we moeten niet wachten tot ze ons iets komen vragen en we moeten het gezelschap van mannen opzoeken als we vooruit willen.

Dagelijks krijg ik vrouwen in mijn praktijk die op zoek zijn naar een evenwicht in hun leven en wat u net verkondigt als zijnde een “moeten” willen afschudden . Het is net door mensen als u dat vrouwen de weg kwijt raken in hun eigen intuïtie. U zégt wel dat we onze intuïtie moeten inzetten maar als we het doen én durven, dan krijgen we vrouwen als u op ons dak. U zégt wel dat het okee is wanneer vrouwen kiezen voor een ambitieloos bestaan en dat dat hun volste recht is. Maar als ze een webshop uitbaten dan mogen ze niet denken dat het een carrière is. Want dan zouden ze de lat te laag leggen of tevreden zijn met minder of hun kroost als excuus gebruiken. Begrijp ik het nu goed dat u gezelligheid, ontplooiing en warmte niet belangrijk vindt? Ik krijg het er eerlijk gezegd een beetje koud van. Ik zou zo naar Nederland rijden om u een welgemeende knuffel en een aai over uw bol te geven en zeggen dat het allemaal in orde komt. Oh maar daar houdt u niet van zeker, van bemoederen? Laat ik u nog iets vertellen: evenwichtsstoornissen dienen zich aan wanneer er een incongruentie is tussen hart en verstand. Uw binnen- en buitenkant zeggen u twee verschillende dingen en wanneer onze beleving anders is dan wat onze omgeving ons vertelt, dan worden we daar duizelig van. Nou, daar kan u vast wat mee.

De vrouwen in mijn therapiepraktijk stellen zich vaak de vraag ‘Goh, zou ik dat wel kunnen?’ En ze zeggen ook vaak dat ze ‘het eng vinden’. Soms nemen ze besluiten die niemand durft te nemen. Weet u in welke fase zij zich bevinden? Ze hebben geen 8 werknemers onder zich of een omzet van 1 miljoen euro (uw maatstaf hoorde ik).  Het zijn jonge moeders. (een voor u onbekende rol heb ik begrepen) Niks carrière, niks loopbaan. Simpelweg: the basics. Hoe ze hun baby groot kunnen krijgen, er dag in dag uit hun verantwoordelijkheid voor kunnen nemen en worstelen met normen en waarden (zoals 4 dagen per week moeten werken bijvoorbeeld) en toch zelf gelukkig kunnen zijn en blijven als vrouw, moeder en partner. Daar is veel moed en doorzetting voor nodig. Moederschap is een carrière op zich en eentje die een leven lang duurt. En als je daar bovenop ook nog eens wilt gaan werken als vrouw, dan vind ik het zeer vriendelijk van overheden en instanties dat ze het voor die vrouwen gezellig willen houden en tegemoetkomingen hebben. Moeder zijn combineren met een werkend leven vraagt van onszelf nederigheid en onze beperkingen durven toegeven. Geen powerwoman willen zijn is helemaal okee.

Weet u. Niet iedereen heeft zo een geldingsdrang als u dat heeft. Ik kan mij persoonlijk niet voorstellen dat ik mijn geloofwaardigheid als vrouw zou laten afhangen van het feit of ik nu 4 of 6 dagen werk of dat ik de baas zou willen zijn door een grote wagen te vragen. U vindt het waarschijnlijk  geitewollensokkengedoe maar geloofwaardigheid zit hem echt niet in materiële toestanden. Het zit in u en in iedere vrouw. We hebben daar niets extra’s voor nodig. Dat we ons soms onzeker en kwetsbaar voelen als vrouw, verhoogt alleen maar onze geloofwaardigheid, het maakt ons tot mens. Ik geloof zeker dat u mensen kan inspireren en warm maken maar vergeet alstublieft niet uw kwetsbare kant. Ik vraag mij af waar u deze hebt verloren. We zijn maar gewoon allemaal mensen onder elkaar die ons overeind houden in deze rat race die het Leven heet. Elke dag zie ik mensen over de vloer komen die dankzij grote woorden van mensen als u niet meer weten wat het beste bij hen past want niemànd wil een muts genoemd worden, toch?!  Ik begeleid elke dag mensen in meer able to respond te worden: hoe ze kunnen omgaan met de realiteit van elke dag en zich vrij kunnen voelen in hoe ze daarop kunnen reageren. Voor de ene is dat zus, voor de andere is dat zo. Er bestaan voor mij geen definities over hoe iemand zijn leven moet leiden of wat goed is of slecht. Hoe mensen zich overeind houden en gelukkig worden, dat is hun zaak. Of ze nu 3 miljoen omzet willen draaien of met een bakfiets rijden of drie dagen werken of allemaal rokjes naaien. Laat ze zelf uitvissen wat ze belangrijk vinden en wat niet. Iedereen heeft zijn eigen weg te gaan, zoals u die gegaan bent en nog steeds gaat. U kan dat te verwaarlozen ontplooiing noemen, ik noem het rijkdom.

Ik wens u veel rijkdom en zachtheid.

Een gedachte over “Beste mevrouw Zwagerman

  1. Wow Lieve, wat een vlammend betoog. Ben heel blij met je standpunt want ik denk dat je de vinger legt op zo’n groot misverstand dat samenhangt met het idee van bevrijding.
    Een bevrijding die zichzelf voorbij streeft en uiteindelijk slechts een nieuwe onvrijheid teweeg brengt. Een nieuwe norm waarin – in dit geval – de vrouw opnieuw onderdrukt wordt.
    Ik hoop dat ik nog vervolg reacties ga zien. Heel boeiend.
    Groetjes,
    Frans

Reacties zijn gesloten.