Hoe een procedure aan de essentie voorbij gaat

201005-omag-cake-toasted-almond-600x411Open VLD pleit voor gezamenlijk zwangerschapsverlof. De vijftien weken waar moeders nu recht op hebben, zouden dan vrij verdeeld worden onder beide partners. Met als doel werk en gezin beter op mekaar af te stemmen en de vader ook de kans te geven om op zijn baby te passen en er een band mee op te bouwen. Hoeveel vaders staan hier eigenlijk om te springen? Maar dit terzijde. Het betekent concreet dat mocht een koppel ervoor kiezen dit “eerlijk” te verdelen de moeder na pakweg 7 weken terug aan het werk zou gaan.

Van de pot gerukt
Dergelijke voorstellen laten mijn hart in elkaar krimpen. In plaats van moeders meer tijd en ruimte te geven om voor hun baby te zorgen, te laten wennen aan deze immense verandering in hun leven en hen systemen aan te reiken om hiervoor de tijd te nemen, wordt de aandacht gericht op de vader voor wie het “niet eerlijk” zou zijn dat hij moet gaan werken. Het is toch echt onzinnig te geloven dat we de vader en de moeder over één kam kunnen scheren in dit verhaal. Tot spijt van wie het benijdt: neen, vaders en moeders zijn daarin niet gelijk. Laat ons stoppen met procedures in te voeren om toch die illusie in stand te houden. Ten eerste heeft een vrouw een zwangerschap achter de rug. Voor sommige gelukkigen een periode van één grote zaligheid. Voor een andere ruimere groep vraagt het veel van het lichaam waardoor het systematisch op negen maanden tijd alsmaar zwaarder belast wordt. Met daaropvolgend de bevalling die ook niet bepaald a walk in the park is. Het lichaam van de vrouw wordt tot het uiterste gedreven en heeft daarom ook tijd nodig om te herstellen. Vijftien weken is op zich al weinig (veel jonge moeders die terug werken, lijden onder een chronisch slaaptekort), laat staan dat ze na zeven weken alweer full time zouden paraat moeten staan. De vader, hoe betrokken hij ook is, heeft géén zwangerschap doorstaan en al helemaal geen kind op de wereld gezet. De Wereldgezondheidsorganisatie is nog steeds een vurige pleiter voor borstvoeding. Alle respect voor mama’s die kiezen voor flesvoeding maar wanneer je wél kiest voor borstvoeding is na zeven weken terug gaan werken een doorn in het oog. Borstvoeding geven en de productie op gang krijgen, vraagt tijd en geduld. Heel vaak duurt het wel een paar weken vooraleer moeder en kind op elkaar zijn afgestemd. Stel je voor dat je dan na amper twee maanden alweer moet gaan werken. De dapperen zullen beginnen met afkolven. Maar ook daar weet elke kenner dat afkolven, gaan werken en een baby van twee maanden oud een hele beproeving is. Hoeveel bedrijven hebben overigens ingerichte afkolfruimtes? Of gaan we vragen dat deze jonge moeder, misschien nog nabloedend van de bevalling, haar borsten ledigt op het toilet? Nee toch! Bovendien komt daarbij dat ook al is de vader thuis, de moeder ’s nachts wél de borst zal blijven geven. Begrijpelijk als ze haar productie optimaal wil houden maar oh zo vermoeiend. De vooropgestelde zes maanden exclusieve borstvoeding in combinatie met na zeven weken opnieuw gaan werken is een dodelijke combinatie. Dit komt niemand ten goede. We werken hier alleen maar stress bij moeder en kind in de hand. En voor we het weten, begint niemand nog met borstvoeding hoewel iedereen weet dat dit de meest ideale voeding is voor een baby.

De eenzame moeder
Sommige vrouwen voelen zich eenzaam nadat ze een paar weken thuis voor de baby hebben gezorgd dus lijkt het een goed idee om hen sneller aan het werk te laten gaan. De vraag is natuurlijk hoe het komt dat ze zich eenzaam voelen. In welke mate heeft ze zich verbonden met haar kind en zich “gesetteld” in haar nieuwe rol? Is het dan een oplossing om haar maar zo snel mogelijk terug de professionele baan op te sturen of schuiven we daarmee onder de mat wat er echt gaande is? Heeft deze moeder niet gewoon meer nood aan ondersteuning en begeleiding in plaats van afleiding op de werkvloer? Hoe zal de impact zijn van dit alles op haar emotionele toestand? En wat gaat het effect zijn hiervan op de relatie met haar kindje? Te snel aan het werk gaan, is funest voor het emotioneel welbevinden van de moeder. Heel veel moeders worstelen elke dag met de verscheurdheid die de combinatie werken en privé met zich meebrengt. Maar ook het kind ervaart hierdoor stress. Een verhoogd stressniveau betekent meer kans op ziekte, wiegendood, eetproblemen en hechtingsstoornissen. Professor gynaecoloog Cammu mag dan wel vinden dat de band tussen moeder en kind enkel de eerste dagen belangrijk is en dat “we daarin niet moeten overdrijven”, veel meer studies tonen het belang van een gezonde moeder-kindverbinding aan. En die band opbouwen vraagt tijd zodat ze diepgeworteld is. En dán, we zijn er nog niet, wordt er  verwacht van de vader dat hij fulltime voor een baby zorgt van zeven à acht weken oud. De meeste vaders staan hierom niet te springen. Want laat ons eerlijk zijn: voor de meeste mannen is het verzorgen van baby’s niet ingebakken in hun DNA. Zijn zij überhaupt wel vragende partij voor deze nieuwe wetgeving? Of is dit wetsvoorstel in het leven geroepen door vrouwen die zich nooit het moederschap ten volle hebben toegeëigend?

De essentie
Waar gaat dit eigenlijk over? Willen we de moeders de boodschap geven dat hun carrière tijdelijk niet mag stil gezet worden om tijd te maken voor wat echt belangrijk is? Of gaat het over de vaders die we om één of andere reden evenveel kansen willen geven als de moeders? Durven we moeders niet verantwoordelijk stellen voor hun kinderkeuze en hen een achterpoortje geven wanneer ze het moeilijk hebben, ook al is dit op lange termijn destructief? Willen we de moeders nog meer de indruk geven dat ze écht wel moederschap en carrière moeten combineren? In plaats van heel ons systeem rond zwangerschapsverlof grondig te herzien, gaan we de weken na de geboorte, deze unieke en belangrijke tijd tussen moeder en kind, inkorten. Hoe moeilijk is het om een voorbeeld te nemen aan landen waar dit hele systeem beter is georganiseerd zoals bijvoorbeeld in Scandinavië? Deze landen staan niet voor niets hoger in de lijst als het over dagdagelijks geluk gaat, simpelweg omdat het moeders ook rustiger en gelukkiger maakt als er voor zoiets essentieel ook vanuit de overheid steun wordt gegeven. Deze steun geven is namelijk niet alleen een taak voor de vader.

Lekkere taart
Alsmaar meer moeders worstelen met het moederschap. Ze leggen de lat hoog, té hoog in een wanhopige poging om werk en privé rond te krijgen, te voldoen aan de 123 normen die ze ervaren en voelen zich geenszins door de wetten in dit land ondersteunt. Dit zet hen ongelooflijk onder druk wat hun moederschap niet ten goede komt en dus ook hun kinderen niet. Ik ben het helemaal eens dat vaders ook de kans moeten krijgen om met hun kind een band op te bouwen. Maar dan kijken we beter naar uitbreiding en comfort der beider ouders in plaats van te raken aan wat essentieel is: gezond gehechte kinderen met twee ouders die in evenwicht functioneren omdat ze de tijd krijgen om zich het ouderschap toe te eigenen én er zich goed bij voelen. Laat ons de taart lekkerder maken en dikker in plaats van de al zielige taart in twee gelijke stukken te verdelen.

Een gedachte over “Hoe een procedure aan de essentie voorbij gaat

  1. Ik weet het als mama én meemama heel goed. De moederrol en de vaderrol zijn twee héél verschillende rollen. Dat de vader meer verlof krijgt, lijkt me geen slecht idee. En dan mag het verlof van de mama ineens mee omhoog. ;)

Reacties zijn gesloten.