”Ben ik wel normaal?”

Mensen hebben te hoge verwachtingen over een pas bevallen vrouw. De meeste mensen toch. Veel mensen. Misschien jij daar niet. Maar heel veel andere mensen wel. De partner, de moeder, de schoonmoeder, de kersverse moeder in eigen persoon, ja zelfs de buurvrouw heeft haar gedacht erover. Dit zorgt voor frustraties, ontgoochelingen, onzekerheid, bezorgdheden, spanningen, oververmoeidheid, verdriet en stress. Allemaal zaken waar je als pas bevallen vrouw geen nood aan hebt. Bovendien zorgt het ervoor dat jouw mogelijke borstvoeding op de helling komt te staan. Ook al iets waarvan niemand blij wordt. En elke mama is bang dat ze de enige is  die zich moe voelt en uitgeput, met een niet-bestaand geheugen en jankend om het minste. “Een emotionele vod.” noemde ik mezelf na de geboorte van onze jongste telg en ik vond dat helemaal okee. Maar hoog tijd dus om een paar fabels uit de wereld te helpen.

1. Na een week of twee ben je fysiek er weer bovenop.

Okee, je bent niet ziek maar je bent wel juist be-val-len. Een bevalling is een marathon. Ik geef toe dat dit erg verschillend is van bevalling tot bevalling maar het blijft een heel fysieke gebeurtenis waarvan je moet bekomen. Je verliest algauw 500 tot 800 milliliter bloed en dat kan je voelen. Na een lange arbeid ben je behoorlijk beurs, blauw en uitgeput. Dit heeft tijd nodig om te herstellen. In horizontale toestand. Luister hierbij naar je lijf want elke vrouw is anders. Maar rusten in de eerste zes weken (!) na de bevalling is geen luxe. Het is jouw recht! Dus laat je partner naar de winkel gaan, zorgen voor het bezoek en slaap en rust zoveel mogelijk. Coccoon met je baby in bed en laat alles voor jou doen. Loslaten dat je even geen controle hebt over was en plas is misschien moeilijk maar het loont. En neem een kraamhulp! 

2. Je brein functioneert onmiddellijk weer normaal.

“Ik vergeet zoveel.” zeggen veel mama’s mij. “Dat is normaal.” zeg ik dan. De zogenaamde zwangerschapsdementie stopt niet onmiddellijk omdat je kind eruit is gefloept. Heel veel vrouwen zullen beamen dat door hun nieuwe status als moeder hun geheugen erop is achteruit gegaan. Door de hormonen, door de vermoeidheid, doordat je zó verliefd bent op dat klein hoopje vlees, doordat je aan zoveel zaken tegelijk moet denken opeens. Langzaamaan wordt dit terug beter maar zolang je nachten onderbroken blijven en nog lang daarna, verwacht je beter geen supergeheugen. 

3. Ik mis mijn werk totaal niet en geniet elke seconde van mijn baby.

Voor sommige vrouwen geldt dit. Voor een hele hoop vrouwen totaal niet. Veel mama’s vinden die eerste weken maar niks. Ze missen het sociaal contact met de collega’s, het “zinvol” bezig zijn en vragen zich af hoe ze de kraamtijd moeten doorkomen. 16 weken lijken opeens héél erg láng. Jij bent aan het wennen maar je brein ook. Je brein staat nog op werkmodus. Beetje bij beetje wen je aan je nieuwe leven en “vergeet” je een beetje hoe het was en pas je je aan aan je nieuwe leven. Het is om allerlei redenen maar ook hiervoor beter om maar te werken tot je 38 weken zwanger bent. Dan ben je al een beetje afgekickt van het werk op het moment dat je je baby in handen krijgt.

4. Je bent sociaal direct weer actief

“Ze spreekt niet af met vriendinnen.” Nee meneer, dat is nog wat vroeg. De meeste vrouwen hebben niet zoveel nood aan feestjes, etentjes en cafeetjes in die eerste weken en misschien wel maanden na de bevalling. Ze zijn te moe, te zwak en te geconcentreerd bezig met hun nieuwe leven. Is dat verontrustend? Néé! Je wordt geen asociaal mens zonder leven omdat je een paar maanden of veel langer je prioriteiten anders legt. Je sociaal leven komt wel terug, laat je niet onder druk zetten. Alles komt terug op zijn pootjes.
5. Je huishouden loopt op wieltjes.

“Ik weet niet waar eerst beginnen.” Zeker bij een eerste kind is het zoeken naar een evenwicht tussen zorgen voor je baby en het huishouden. Maar ook bij een tweede, derde of vijfde kan het zoeken zijn naar organisatie. Die eerste weken tot maanden staat  je huishouden op zijn kop. Wees blij als je de ontbijttafel afgeruimd hebt tegen 16u, je zelf iets gegeten hebt ’s middags en letterlijk niet struikelt over sokken, tetradoeken en uitpuilende wasmanden met strijkgoed. Manage your expectations en schakel je partner, moeder en schoonmoeder in zodat je je geen zorgen moet maken of je kind wel een propere body zal hebben morgen. Het hoeft niet altijd super-de-luxe eten te zijn dat op tafel staat. Eens een omelet bakken is geen misdaad. En als je man erop staat dat hij uitgebreid kan eten als hij thuiskomt van het werk, gaat hij best bij zijn moeder eten. Of nog beter: leert hij zelf om lekker te koken. Voor jou!

6. Je hebt overdag tijd teveel.

Baby’s slapen maar zelden wanneer jij het wil en al helemaal niet wáár jij dat wilt. Die eerste weken en maanden bestaat jouw leven uit: voeden (borst of fles), verschonen, in slaap wiegen, troosten, koesteren en zorgen dat je zelf overeind blijft met gemiddeld 6 uur slaap per nacht, verspreid over 10 uur in bed. Je gaat veel tijd nodig hebben om je baby in slaap te doen en te houden en rustig te krijgen. Uren doorbrengen met je baby op jouw buik, rondjes lopen rond de tafel, de borst geven, flesjes uitwassen, clusteren, boertjes laten, luiers verschonen….er kruipt allemaal veel tijd in. Zeker bij een eerste waarbij je noch efficiënt noch effectief bent in je handelingen, lijkt het dat je dag alleen maar bestaat uit één langgerekte voedverversinslaapwieg-moment. Een goede draagdoek kan hierbij zeker helpen! Maar helemaal geen tijd over dus om wat dan ook te doen die eerste weken: dat is volstrekt normaal en okee. Maar no worries: opeens, op een dag, zit je in de zetel en heb je terug vijf minuten voor jezelf!

7. Je concentratievermogen is top!

Door de vermoeidheid, het nieuwe leven, de 101 dingen die je aan het leren bent, raakt jouw kwaliteit tot focus wat ondergesneeuwd. Een boek lezen is in die eerste weken een uitdaging, een gesprek volgen vraagt extra inspanning, het begrijpen van eenvoudige instructies zoals een wegbeschrijving is moeilijk. Dat is normaal! En het gaat elke maand een beetje beter. Dit wil dus niet zeggen dat je gek wordt. Je bent niet rijp voor de psychiatrie omdat je je niet meer herinnert hoeveel luiers je al hebt verschoond of omdat je je zinnen niet afmaakt. 

8. Je bent emotioneel stabiel.

De grootste misvatting wellicht. Je hoeft geen postpartum depressie nabij te zijn omdat je je niet zo stabiel voelt. Er bestaat nog heel veel tussen een depressie en emotioneel onwankelbaar zijn. De eerste weken en maanden kan je huilen, je onzeker voelen, twijfelen over de zotste dingen, voel je je misselijk worden van angst bij de grote verantwoordelijkheid, kan je paniek voelen bij de gedachte dat dit nooit meer overgaat of voel je je zo gelukkig dat je vreest dat je Prozac nam in je slaap. Dat is allemaal normaal en het gaat over. Dat huilen om het minste dat je kind doet gaat wel nooit meer weg vrees ik. 

9. Je voelt je gelukkig.

Mocht je nog twijfelen na de voorgaande puntjes, lijkt het mij dus heel logisch dat je de eerste weken niet altijd als een happy bunny door de kamer huppelt. Ook dat is normaal! Je leven staat op zijn kop, zowel fysiek, mentaal als emotioneel. Sommige vrouwen kunnen vanaf de eerste seconde op een roze wolk zitten maar als dat niét gebeurt, wil het niet zeggen dat er iets mis is met jou. Je wordt niet gek, je bent niet depressief, je bent geen slechte moeder. Je bent aan het wennen aan een nieuwe situatie. En daar kruipt tijd in. Néém die tijd ook. 

Weet je, in sommige culturen worden pasbevallen vrouwen 40 dagen in de watten gelegd. De mama zorgt enkel voor het kindje en anderen zorgen voor haar. Daar wordt de kraamtijd eer aan gedaan. In ons land wordt er te snel verwacht dat we na een week alweer up and running zijn. Met alle gevolgen van dien. Het is door verkeerde verwachtingen dat je je onzeker gaat voelen. Alsof je een soort superwoman moet zijn. Neem je tijd, mama. Want laat ons eerlijk zijn: je hebt net een kindje op de wereld gezet so what’s the hurry?

Een gedachte over “”Ben ik wel normaal?”

  1. Het is precies zoals ik het vele moeders hoor vertellen en zoals het ook bij mijzelf was. Deze tekst zou bij elke prenatale cursus meegegeven moeten worden zodat vrouwen hem direct bij de hand kunnen nemen als ze beginnen twijfelen.

Reacties zijn gesloten.