Comparison is the thief of joy

   We, wij vrouwen, zijn precies een beetje het noorden kwijt in onze queeste om het moederschap in het juiste daglicht te stellen. De artikels over hoe zwaar het moederschap toch wel niet is, vliegen mij om de oren. Alsmaar meer mensen hebben iets te vertellen over postpartum depressie en babyblues. Ervaringsdeskundigen worden aanzien als experts. Bekende en minder bekende Vlamingen maken lijstjes over wat het moederschap óók is (ellendig en moeilijk met momenten, ik moet het u niet vertellen). En nu is er De Grote Reactie op arme Kate die het waagde om op dag 1 na de geboorte van Charlotte te verschijnen in een designerjurk en op hakken. Zowaar een postkate depressie houden sommigen eraan over. Het arme kind kan ook niet veel goed doen. Na de geboorte van Georges was er zo-veel commentaar op haar nog bolle buik toen ze haar pasgeborene kwam tonen aan de wereld. Wist u dat nog? De vrouwelijke wereld vond het toen nodig zich hiermee te vergelijken, iedereen had er wel een mening over. Kate zal nu zeker gedacht hebben: mij gaan ze niet meer liggen hebben! Tweede kind, meer ervaring, u kent dat. Dus verschijnt ze in een mooi jurkje en is het weer niet goed. Kwade tongen durven zelfs beweren dat ze on-mo-ge-lijk maar een dag bevallen kan zijn. 

De nieuwe norm

Dit stemt mij triest. Hoewel ik als pionier, dat mag ik toch wel zeggen, tien jaar geleden als enige in Vlaanderen mij het lot aantrok van de miskende prille moeder, krijg ik al langer de indruk dat er wordt doorgeschoten naar de andere kant. Het wordt stilaan not done om je goed te voelen na de bevalling en om er stralend en gelukzalig bij te zitten. Waarom? Waarom kunnen we het Kate (of gelijk welke andere vrouw) niet gunnen dat ze er goed uitziet na de bevalling? “Ja maar, ze heeft een poetsvrouw, een nanny én een huishoudster!” Daar gaan alle Vlaamse wijzende vingertjes de lucht in. Wij kunnen als moderne vrouwen ook beroep doen op kraamzorg maar nee, al te vaak hoor ik:”Ik doe het wel alleen. Mijn man wil dat niet. Een vreemde in huis. Ik trek mijn plan wel.” En zelfs met al die hulp is het iedere pasbevallen vrouw gegund om er mooi en stralend uit te zien.

Laten zijn wat is 

Zolang we ons als vrouwen blijven vergelijken met anderen, zijn we nog niet waar we moeten zijn. Daar waar elke vrouw zich mag voelen hoe ze zich voelt, vrij van oordeel. Al te vaak laten we ons nog misleiden door uiterlijke schijn (een designer jurk bijvoorbeeld) of veroordelingen en zitten we massaal op ons paard. We vergeten hier onze mildheid. 2015 was toch het jaar van de mildheid he dames!? Mildheid is niet alleen nodig wanneer het moeilijk gaat. Het helpt ons dan inderdaad om zachter te zijn voor onszelf en voor anderen. We leggen de lat wat minder hoog en we zijn sneller tevreden met wat we presteren. Maar mildheid helpt ons ook om zacht te kijken naar anderen als ze het goed hebben. Om oprecht blij te zijn voor iemand, ook al loopt het bij ons anders. Er is veel afgunst en nood tot profilering. Waarom toch? Waarom konden we nu niet met z’n allen blij zijn voor deze pasbevallen stralende vrouw met haar baby’tje in de armen? In haar mooie jurk! Waarom moeten we nu per se weer beginnen kakelen als een hoop kippen omdat er een mooie kip het kippenhok betreedt?

Calimero

Blijkbaar voelen veel vrouwen zich nog steeds slachtoffer. We diëten want de magazines gebruiken skinny modellen. We mispakken ons aan het moederschap want de boeken schotelen ons een ideaalbeeld voor. We moeten op vier maanden gaan werken want we hebben een lening af te betalen. Alsof het ons allemaal zo een beetje overkomt. Alsof we er geen invloed op hebben. Door ons klein te houden, ontlopen we onze verantwoordelijkheden om zelf iets van ons leven te maken. Ja, Kate zag er goed uit! So what? Wil dat zeggen dat jij er even goed moet uitzien? Nee! Wil dat zeggen dat jij er beter moet uitzien? Nee! Wil dat zeggen dat jij je minder moet voelen? Nee! Wil dat zeggen dat het met jou nooit meer goedkomt? Nee! Wil dat zeggen dat zij ook maar gewoon een jonge mama is die haar best doet om te functioneren en probeert te voldoen? Ja! 

Laat ons alstublieft stoppen met elkaar naar beneden te halen, alleen maar om onszelf groter te laten voelen. Het is een illusie te denken dat dat werkt. En als je voelt dat je het wél doet, is het tijd om in eigen boezem te kijken. Het is een keuze om ons hart open of dicht te doen. Wat mij betreft heeft élke prille moeder recht op warmte en een open hart. Dan kunnen we echt weer blij gaan zijn voor elkaar als het goed gaat en een steun zijn voor elkaar wanneer het moeilijk gaat. Solidariteit in slechte én in goede tijden. 

Ik wens Kate oprecht een mooie kraamtijd toe.