De zoektocht naar een goede hulpverlener

imageJe voelt je niet goed. Je huilt teveel. Je zit op een dwaalspoor in je Leven. Je komt in een relatiecrisis. Je wilt leren loslaten. Je raakt er niet alleen uit, je wilt hulp. Dus je raapt al je moed bij elkaar en gaat op zoek naar een hulpverlener. Een psychiater? Een psycholoog? Een coach? Een therapeut? Na tien minuten zie je door het bos de bomen al niet meer. Wie heb je nodig? Wat heb je nodig? Wat is het verschil? En nog belangrijker: wie is nu “goed” en “betrouwbaar”?

Diploma’s maken het verschil

Een psychiater is een dokter in de geneeskunde met een specialisatie psychiatrie. Hij is de enige van alle functies hierboven die medicatie mag voorschrijven. Het is een dok-ter. Vaak hebben ze weinig doorleefde ervaring met het begeleiden van veranderingsprocessen. Ze zijn vooral academisch geschoold. Soms hebben ze een bijkomende therapeutische opleiding gedaan. Een psycholoog heeft een universitair psychologiediploma, hij mag geen medicatie voorschrijven. Sommigen hebben bijkomende opleidingen gedaan. Psychiater en psycholoog zijn beschermde beroepen. Je hebt een erkend diploma nodig alvorens je een naambordje aan de deur mag hangen. Therapeut en coach zijn onbeschermde beroepen. Iedereen mag zich zonder opleiding of wat dan ook, zo noemen. Dat maakt het ingewikkeld. Bij de universitairen weet je dat ze veel theoretische kennis hebben maar meestal/soms weinig echt doorleefd hebben. Bij de andere twee weet je niks over hun kennis maar soms, als je geluk hebt, weten ze wel wat het is om in een dal te zitten en nog belangrijker: wat de mogelijkheden zijn om er weer uit te kruipen. Dat laatste is volgens mij belangrijk. Wanneer je doorleefdheid zoekt, is het handig dat jouw hulpverlener niet alleen weet waarover hij praat maar het ook wezenlijk voelt wat het is om door de stront van het leven te gaan.

Een paar tips

Maar hoe weet je nu of je bij iemand “goed” zit, vragen mensen mij. Dat is natuurlijk eerst en vooral een heel persoonlijke kwestie. Ik kan daar op zich ook geen normen op kleven want dat is heel erg vanuit mijn eigen rederentiekader. Maar er zijn, in mijn ogen, toch een paar strohalmen om je aan vast te klampen.

  1. Iedere hulpverlener die zichzelf serieus neemt, start met een intake gesprek. Hierin wordt er verkennend met elkaar besproken of je wel op je plek zit. Er worden afspraken gemaakt over frequentie, hulpvraag, engagement, prijs, etc.
  2. Iemand die na een eerste gesprek al begint te zwaaien met medicatie, stemt mij onrustig tenzij er sprake is van ernstige suïcidale klachten en de onmogelijkheid om nog te functioneren. Wat dat laatste betreft: als je in staat bent om zelfstandig naar je afspraak te komen, je verhaal te doen en nog iets te eten en wat te slapen dan is dat al heel positief.
  3. Wanneer de hulpverlener totaal niet meer weet wat je verhaal is, je systematisch met de verkeerde voornaam aanspreekt, in slaap valt, prult met zijn gsm, ruikt naar bier, er onverzorgd bij zit, dan trek je beter je conclusies.
  4. Ook gesprekken waarbij jij enkel ventileert, zonder duiding, zonder richting, zijn een slecht teken, tenzij dat zo expliciet is overeengekomen. Soms komen mensen gewoon om de maand hun “bak leeg kappen”. Als dat duidelijk zo is afgesproken, no problem.
  5. Veranderen doet pijn. Dat is nu eenmaal zo. Als je altijd met superveel goesting naar de gesprekken gaat en super ontspannen altijd weer buiten gaat, is het interssant om je de vraag te stellen of dit jou iets oplevert. Verwarring is af en toe nodig en dat is niet leuk.
  6. Hulpverleners die letterlijk te dicht komen, daar blijf je beter van weg. Tenzij de manier van therapie (bvb emotioneel lichaamswerk of Shiatsu) aanrakingen vereisen.
  7. Het geeft vertrouwen als de persoon in kwestie werkt volgens de ethische code van een grotere organisatie. Bij coaches is dat bijvoorbeeld ICF (International Coach Federation), bij Gestalt is dat de NVAGT. Meestal vind je dit op de website. Een website is dus ook wel belangrijk.
  8. Vertrouw op je gevoel: voel je je onveilig, angstig, bedrukt in contact met de hulpverlener: loop dan hard weg.
  9. Iemand met een specialisatie zal je over het algemeen gerichter kunnen helpen dan iemand die van alle markten thuis is. Maar een must is het niet.
  10. Na 3 à 5 gesprekken zou je al een kleine of grote verandering moeten kunnen waarnemen. Verwacht daarin geen grootse dingen. Vraag zelf om een evaluatie na 3 à 5 gesprekken als de hulpverlener daar zelf niks over zegt.

Laat je niet misleiden door grote sjieke villa’s, veel referenties, 17 boeken, een overvol agenda. Psychologische hulpverlening is in ons land een knelpuntberoep. Er zijn er gewoon veel te weinig. En sommigen die er zijn, zouden beter iets anders gaan doen. Het belangrijkste vind ik daarom dat je gehoord wordt tijdens je gesprek. Je hebt geen nood aan iemand die gaat oordelen, je klein laat voelen of je gevoelens aanpraat. Vertrouw op je eigen barometer.

4 gedachten over “De zoektocht naar een goede hulpverlener

Reacties zijn gesloten.