Lieve Siska

imageHet is wel wat geweest he, al de commentaren op jouw “10 waarheden” in De Morgen van afgelopen weekend. Ja, over je kinderen spreken als “fuckers” en zeggen dat je graag nog eens een jaar kinderloos door het leven wilt, dat hoort niet in dit brave Vlaamse land. Dit land is immers bevolkt door allemaal perfecte moeders. Zelfs zij die schrijft dat perfecte moeders niet bestaan, komt je de les lezen. Ik ben dat alvast niet van plan.

Maar ik wil toch iets zeggen tegen jou.

Eerst en vooral heb ik je altijd een toffe madame gevonden. Okee, soms wat kort door de bocht maar daar hou ik wel van. En je hebt geen makkelijk pad gekozen door verliefd te worden op een getrouwde man en daar ook helemaal voor te gaan. Die man kwam met een pakketje: twee kinderen. Ik ben zelf moeder van twee stiefkinderen en dat is allemaal niet simpel. Daarnaast ben ik ook moeder van drie eigen kinderen (vier eigenlijk maar eentje hebben we te vroeg moeten laten gaan) en ook dat vraagt een hele reeks van kwaliteiten. Waarvan ik zeker weet dat jij die ook hebt. Je hebt -en dat schijnt niemand te zién- wellicht maar een stukje van jouw moederschap belicht. Moederschap kent veel facetten en soms blij zijn dat ze in bed liggen hoort daar helemaal bij. Ik geloof namelijk ook dat je vaak ook heel blij bent als ze terug wakker zijn. Tenzij om 6u ’s morgens. Dan wat minder. De ouder die dat nooit denkt, die moet ik nog tegenkomen. Dus groot gelijk dat je dat eens luidop hebt gezegd.

Nu, lieve Siska, er moet mij toch iets van het hart. Toen ik je stukje zo las in de krant op zaterdagochtend werd ik er een beetje triestig van. Niet door wát je zei maar wel door je felheid, de rauwheid waarmee al die woorden uit je mond kwamen. Bijna staccato. Als een soort vuurspuwende draak. Het zat er al lang en het moest er-uit. Ik miste zo hard je zachte lieve kant, het kwetsbare in al dat vuur. Je zegt het ergens wel he dat je het zo fucking graag allemaal perfect wil doen. Maar weet je, Siska, dat hoeft helemaal niet. Want je bent goed bezig. En Lucien had zich geen betere mama kunnen indenken. Hoor je mij? Laat dat zachte er ook maar zijn, misschien in t begin als niemand kijkt en je hem een aai over zijn bol geeft als hij dan eindelijk halleluja slaapt. En nadien wanneer hij met zijn bakkes op de glijbaan knalt. Want hij heeft ook dat zachte kantje heel hard nodig. En dat zit er, ben ik zeker van. Dan komt het allemaal zo wat in balans. Mildheid naar jezelf toe is daarin een schoon begin. Fouten maken mag. Kinderen vettige Chinees geven ook. En dan gaat het voor jou allemaal wat comfortabeler worden denk ik. Gewoon blijven ademen. En hou je voor dat je nooit de enige bent die op dat moment staat te worstelen met een kind dat weer eens op die verdomde schommel wilt terwijl jij eigenlijk gewoon lekker in de zon op een terras wilt zitten. We zijn als vrouwen allemaal verbonden met elkaar. Ik geloof dat echt.

Zo. Veel succes ermee, we komen elkaar misschien nog tegen.

Lieve,

auteur van het boek “Mijn baby lacht…nu ik nog!”, therapeut van zeer veel zoekende moeders en mama van 5 actieve lieve schattige onmisbare fuckers ;)

 

Een gedachte over “Lieve Siska

Reacties zijn gesloten.