“Mama, waarom ben je zo perfect?”

imageStel je een leven voor waarin je zelf wat minder het perfecte wilt nastreven, hoe verlost en opgelucht zou je je voelen? Moeders en perfectionisme. Een soms afscheidelijk duo. We willen als moeder soms zo graag de dingen perfect doen: op alles voorbereid, het beste van het beste, het leven onder controle. En weet je hoe dat komt? Omdat we niet het etiket willen krijgen van “slechte” moeder. Zo een moeder die niet het beste wil voor haar kinderen, die niet het onderste uit de kan haalt, die geen uren in de keuken staat voor cupcakes en taarten. Want dát is blijkbaar een referentie voor hoe graag een moeder haar kinderen ziet.

De perfectie sluipt er op vele manieren in. Perfectionisme is aangeleerd gedrag, niet iets waarmee je wordt geboren. We leren het aan onze kinderen maar ook jij, perfecte moeder, hebt het geleerd door opvoeding. Daardoor worstelen we er nog mee, elke dag en brengen we door ons gedrag impliciet over dat we het perfect willen. Hoe doen we dat? Door hoe we reageren op resultaten op school (“voor taal nog een beetje meer je best doen he jongen”), hoe we onze kinderen kleden (“wat zie je er mooi uit!”), hoe ze kleuren, knippen en plakken (“heel mooi maar wel wat scheef he!”), hoe we hen corrigeren (“kom, ik trek je jas recht!”), hoe ze zich moeten gedragen (“bij tante Julia moeten jullie rustig zijn hoor”), hoe we hen begeleiden tijdens het eten (“ik zal je helpen zodat je niet morst!”).

Maar nog veel meer leren kinderen by example. Hoe we rondschieten in huis als er bezoek komt, hoe graag we de zetel netjes houden, hoe geordend ons leven is, hoe we ons gezicht in de plooi houden ook al hebben we een klotedag, hoe we ons mooi optutten om alleen maar naar de bakker te gaan, hoe we de illusie wekken om alles onder controle te hebben maar ons vol proppen met wijn en chocolade, hoe we zeggen dat werken echt leuk is maar zuchtend vertrekken ’s morgens. Al die zaken onder de radar pikken onze kinderen op. Het brengt hen in de war maar vooral nemen ze het als voorbeeld. Imperfectie is slecht.

Laat ons het losser laten allemaal, met de feestdagen in het verschiet. We willen zelf allemaal authentieke mensen om mee om te gaan, onze kinderen ook. Onze kinderen beoordelen ons echt niet om onze graad van perfectie. Ze voelen vooral hoe aanwezig je bent. Maar dan écht aanwezig. Omgaan met perfecte mensen vraagt veel energie, we doen hen er geen kado mee. Stel je een leven voor waarin je zelf wat minder het perfecte wilt nastreven, hoe verlost en opgelucht zou je je voelen?