Rode neus

Ik zie mij daar nog zitten in die grote spreekkamer bij meneer de psycholoog. Ik was 15 en ik was een paar maanden ervoor mijn vader verloren. Hij was mijn held, mijn toeverlaat, mijn alles. En opeens was hij er niet meer. Daar kon mijn systeem toen geen weg mee. Ik trok mij terug uit alle sociale contacten, kwam nog amper het huis uit, ging nog wel naar school maar mijn resultaten waren slecht en praten deed ik niet. Mijn moeder en zussen en broers waren oftewel fysiek afwezig oftewel mentaal afwezig maar: afwezig. Dus vond iedereen het rond mij een goed idee dat ik naar een psycholoog ging. “Om mijn hart te luchten.” Niemand die er ook maar aan had gedacht om dat even met mij af te checken. Daar zat ik dan. Hij stelde mij vragen, veel vragen maar ik had niet het gevoel dat hij om mij gaf. Toch datgene waar ik het meeste naar hunkerde. Ik zorgde ervoor, dat weet ik nog heel goed dat ik dat zélf in de hand hield, dat de therapie na twee gesprekken was afgerond. “Ik een probleem? Echt niet!”

Going down

En zo tuimelde ik verder de afgrond in. Ik moest mijn vierde jaar opnieuw doen. Ik zag er niet uit. Ik snoepte teveel. Ik vond de wereld donker en hard. Ik huilde veel wanneer niemand het zag. Ik maakte mij zo onzichtbaar mogelijk en ik voelde mij echt ellendig. Ik studeerde af toen ik 19 was. Met de hakken over de sloot want mentale ruimte had ik niet voor chemie, Latijn en geschiedenis. Diep van binnen riep ik om hulp maar niemand die het zag. De school was alleen geïnteresseerd in mijn cijfers en waarom die angstvallig laag bleven, hebben ze zich nooit afgevraagd. “Ja, het zit er wel in he mevrouw maar het komt er niet uit.” Toen ik 19 was en afgestudeerd, voelde het alsof mijn leven voorbij was en het echt nooit nog goed zou komen met mij. In retrospectieve weet ik niet of ik toen in een depressie zat of in een heel zwaar rouwproces. Ik stond op het punt om de trein naar Parijs te nemen en daar een nieuw leven te beginnen. Dat je altijd je miserie meeneemt, dát wist ik toen nog niet. Maar opeens kwam daar dan toch de uitreikende hand. Van mijn zusje zaliger. “Misschien moet je eens PRH doen! Je leeft maar 1 keer !”

Geestelijke gezondheidszorg voor jongeren

En zo kwam het dat ik als twintigjarige opleidingen ging volgen voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Aan een vriendenprijs want geld had ik toen niet. Ik leerde mezelf beter kennen, zag de dood van mijn held onder ogen en veerde terug recht. Het was de eerste stap in een hele lange weg van zelfontwikkeling als jongere en nadien als volwassene. Ik ben nog altijd dankbaar dat ik dat pad toen gevonden heb want het heeft mij nog vaak gediend en ik heb er heel veel uit geleerd wat ik later nodig had om andere tegenslagen het hoofd te bieden. Het heeft voor mij het verschil gemaakt. Hét verschil tussen leven en dood denk ik zelfs. Want uiteraard had ik het niet lang uitgehouden in Parijs als jong meisje zonder geld. De psycholoog heeft geen verschil gemaakt. En dat was een gemiste kans want met een beetje pech was het anders afgelopen met mij. Goede geestelijke gezondheidszorg is zo cruciaal want de basis wordt gelegd in dié jaren. 1 op 5 jongeren kampt met ernstige psychische problemen. Onze maatschappij wordt er niet makkelijker op: de druk, verwachtingen en prestatiegerichtheid stijgen alsmaar. Je moet als jongere er maar tegenop kunnen. Uiteraard hebben we daar als ouder ook een grote rol in maar je bent als ouder op die leeftijd ook niet voor alles verantwoordelijk. En dan is het belangrijk dat er geen wachtlijsten zijn van drie maanden en dat hulpverleners gepaste hulp bieden. En dat betekent meer dan wat vragen stellen en achter je bureau kruipen en mij zo hard aanstaren dat ik wou verdwijnen. Wacht. De psycholoog heeft wél verschil gemaakt: zo wou ik het nooit doen, nam ik mij voor. Dat beeld van mij daar in die grote koude kamer is mij altijd bijgebleven: te vermijden. Rodeneuzendag is vandaag. Omdat elke jongere recht heeft op hulp en steun als het moeilijker gaat. De juiste hulp: warm en aanmoedigend.

www.rodeneuzendag.be

Een gedachte over “Rode neus

  1. Liefste zusje mijn, mijn hart brak een beetje toen ik dit las. Ik wou dat ik voor jou een beetje meer had kunnen betekenen in die donkere tijden. Een grote berenknuffel van je grote zus:)

    A

    Date: Sat, 5 Dec 2015 21:04:10 +0000 To: annekesilverstein@hotmail.com

Reacties zijn gesloten.