Wanneer kan begeleiding je deugd doen?

Hulp

Ik geloof heel erg in het zelfhelende vermogen van de mens. We kunnen veel dragen. Echt waar. In de meeste momenten van ons leven zijn we in staat om dankzij onze veerkracht, weerbaarheid en kracht te blijven functioneren en overeind te blijven. Gelukkig maar!

Je hebt ook fasen in je leven dat het prettig is om een gids te hebben die wat wegwijzers uitzet. Dat vergemakkelijkt het proces maar het is niet levensnoodzakelijk. De opsomming hieronder geldt dus niét voor deze situaties.

Soms lukt het evenwel echt echt niet meer en is het belangrijk voor je welzijn (en van je omgeving) dat je hulp zoekt. Je kan stellen dat het een kwestie is van leven of dood. Ik geef toe: de lijn is dun. Eigenlijk kan niemand de grens voor jou bepalen. Soms kan het voldoende zijn om een afspraak te maken met een hulpverlener om een klik te maken in je hoofd. Of iemand zegt op het juiste moment de juiste woorden om je in beweging te brengen. Het zijn dus “maar” richtlijnen. Geen waarheden in steen gebeiteld. Als je voelt dat je hulp nodig hebt, dan moet je dat vooral gewoon doen.

Van de opgesomde lijst moeten er minstens vier eigenschappen voldaan zijn en je ervaart dit al meer dan vier weken. Ik som ze op in willekeurige volgorde.

– je loopt rond met zelfmoordplannen die concreet worden (wat, hoe, waar, wanneer)

– je slaapt niet meer of elke nacht maximum 4 uur in totaal of je valt letterlijk overal in slaap. Dit (en andere zaken) zorgt ervoor dat je emotioneel en fysiek compleet uitgeput bent. Pardon. Uitgeput is nog een understatement.

– je hebt waanbeelden (je denkt dat je dingen gedaan hebt maar deed ze niet, je ziet of hoort mensen of stemmen, je denkt dat er complotten gesmeed worden tegen jou)

– de dagdagelijkse activiteiten zijn onmogelijk: autorijden, koken, naar de winkel gaan, voor je kinderen zorgen, je aankleden, opstaan, voor jezelf zorgen,…

– je huilt heel erg veel. Maar echt heel veel.

– je hebt geen enkele zin meer in wat dan ook

– je hebt meerdere keren per dag angst- of paniekaanvallen

– je voelt je ellendig en leeg: de hele dag door, elke dag

– je raakt constant verstrikt in je eigen gedachten wat je moedeloos en down maakt

– je partner dreigt met een scheiding als er niets verandert

vrienden drukken menigmaal hun bezorgdheid uit, zeggen dat je zoveel bent veranderd en/of dat je er zo ongelukkig uitziet

– je denkt regelmatig dat je er niet meer wil zijn. Niet omdat je dood wilt maar omdat je dan verlost bent van al je zorgen.

– je verliest op korte tijd veel gewicht of je komt op korte tijd veel bij

– je hebt fysieke klachten (hoofdpijn, buikpijn, duizeligheid, hartkloppingen, overmatig zweten, eczeem, drukkend gevoel op de borstkas, jeuk, pijn, migraine,…)

je wilt hulp (niet onbelangrijk) en je wilt  het anders (heel belangrijk)

– je voelt dat je een gevaar bent voor anderen omdat je boosheid alsmaar sneller en vaker omslaat in woede. Voor je partner bijvoorbeeld maar ook voor je kinderen. Wanneer je, ik zeg maar wat, alsmaar meer de neiging moet onderdrukken om je baby door elkaar te schudden of je geeft je kinderen vaak een rammeling, dan is het tijd voor actie.

De stap zetten naar een hulpverlener gaat in verschillende fasen. Eerst is het een ballonnetje in je hoofd dat meer en meer wordt opgelaten, dan durf je het te denken, vervolgens zeg je het tegen jezelf en als laatste spreek je het uit tegen anderen. De allerlaatste stap is dan ook echt iemand zoeken die jou kan helpen. Ik weet het, dat is een grote stap en eng en beangstigend en je voelt je kwetsbaar as hell en je krijgt misschien al hartkloppingen bij de gedachte alleen. Maar bedenk dat je niet de eerste bent en zeker niet de laatste die het waard is om hulp te krijgen. En psychologen en therapeuten horen zeer, zéér veel verhalen, elke dag opnieuw. Zelden is het een verhaal dat ze nog nooit gehoord hebben. Tot zover de uniciteit van menselijke miserie.

Tips voor de zoektocht naar een goede hulpverlener vind je hier.

Veel moed, wijsheid en warmte.