Hoe een kind je relatie onder druk kan zetten

shutterstock_195656312Een kind zorgt ervoor dat je relatie danig onder druk komt te staan. Ook al willen we dat niet en nemen we ons voor om dat niet te laten gebeuren, het gebeurt toch. Bij de ene al wat meer dan bij de andere. De beleving en de verwachtingen zijn hierbij natuurlijk ook cruciaal. Waar het ene koppel geen last van ondervindt, gaat het andere koppel van lopen. Maar zeker bij een eerste kan het gebeuren dat de relatie even davert op haar grondvesten. Hiervoor zijn er uiteenlopende redenen.

1. Jij moet je aanpassen aan het moederschap en dat heeft tijd nodig. Je zoekt je weg, loopt soms verloren en je wordt opgeslorpt door dat kleine monstertje dus minder aandacht voor je partner.

2. Hij moet zich aanpassen aan het vaderschap en dat heeft tijd nodig. Hij zoekt zijn weg maar vooral zijn vrouw (!) en hij wordt opgeslorpt door de 1001 veranderingen die een baby met zich meebrengen.

3. Iedereen is moe. Need to say more?

4. Seks is iets wat vroeger spontaan gebeurde. Nu moet het momentum er zijn (lees: de kleine slaapt of is er niet) en je moet dan nog tegelijkertijd zin hebben en niet omver vallen van vermoeidheid. Dit kan voor verwijdering zorgen want zoals we weten verbinden mannen zich vooral via het fysieke stuk van de relatie. Bij meerdere kinderen in huis is het vaak een kwestie van…ja…snel zijn. :)

5. Een kind krijgen maakt een relatie opeens ook een stuk “echter“. Je raakt niet zomaar meer van elkaar af. Want dat kind hebben jullie samen. Voor altijd. Dat zorgt ervoor dat er extra stress naar boven kan komen want “is hij nu wel écht de man waarmee je oud wil worden?” Maar écht he? Opeens zie je alles tien keer vergroot en tien keer zo groot. Is hij het wel met al die beperkingen? Soms twijfel je heel erg en slaat de paniek toe want JULLIE HEBBEN WEL EEN KIND SAMEN HE!! En zo verzeil je al snel in een beklemmende vicieuze cirkel.

6. Vroeger bestond jullie dag uit werken, eten, slapen, feesten en vrijen. Veel was er niet om ruzie over te maken. De vermoeidheid zorgt voor een tunnelzicht wat leidt tot meer discussies en er is gewoon ook meer om ruzie over te maken.

7. Iedereen leidt aan een chronisch tekort aan aandacht. Zeker in een groot gezin (denk 3, 4, 5 kinderen) is het constant een gevecht om aan je trekken te komen. Ook voor de ouders. Er is altijd wel iets te doen of te regelen. En dit verhoogt de spanning aanzienlijk.

8. Kinderen staan gelijk aan onvoorspelbaarheid. Wil je net de deur uitstappen om met twee iets te gaan eten, begint peuter 1 te kotsen. Sta je in volle naaktheid klaar om het bed in te duiken, wordt baby 2 wakker. Zit je net in de sofa om met twee een tas thee te drinken en bij te praten, roept kleuter 3 jullie omdat hij een nare droom heeft. In een gezin met kinderen (of dat er nu veel of weinig zijn),  gebeuren er veel onvoorziene gebeurtenissen die de focus weghalen van  elkaar.

9. Moeder en vader worden verandert je ook. Wat je vroeger evident vond, vind je nu raar of onoverkomelijk. Dat zorgt ervoor dat het lijkt dat jullie vreemden van elkaar zijn geworden waardoor de discussies over de meest banale dingen elkaar opvolgen. (wel of geen fruitpap, wel of geen jumpsuits, wel of niet laten huilen).

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Samen een kind hebben, zien opgroeien, die liefde voor dat kleine ukkie delen, is fantastisch. Het kost soms een paar maanden of jaren tot iedereen zijn plekje heeft gevonden maar als koppel samen één of meerdere kinderen grootbrengen heeft zeker zijn waarde. Een stevige relatie kan de storm van de tropenjaren ook zeker doorstaan.

En hoe je, zelfs met een  troep kinderen, toch een liefdevolle duurzame levendige relatie kan behouden, lees je in een volgend artikel.

 

2 gedachten over “Hoe een kind je relatie onder druk kan zetten

  1. Ik hoop dat ik er nog eens een kans toe krijg. In tussentijd zit ik tegen mijn vermoeidheid te vechten op zaterdagavond en te proberen een dringende studiedag voor te bereiden :). Kan je ook een artikel schrijven over hoe oud je kinderen moeten worden voor je ooit weer het gevoel hebt genoeg geslapen te hebben, weer een mens te zijn, aan jezelf toe te komen? Dat klinkt negatiever dan het lijkt. Ik merk enorm veel beterschap en twee jaar leek een soort kritieke grens, daarna werd alles wat beter (hoera voor alleen douchen!). En tegelijk ben ik ook wel benieuwd wat de good times zijn en of die nog bestaan tussen de tropenjaren en de puberteit.

    1. Denk dat die good times wel heel persoonlijk zijn. Tussen 8 en 10 jaar vond ik best makkelijk. Puberteit vind ik zelf de lastigste, al gaat dat intussen ook al wat vlotter… Maar ik zou zeggen: want and see? ;)

Reacties zijn gesloten.