Lieve praktijkruimte

 Zes jaar geleden kwamen we hier wonen en werd ik op jou verliefd. Met je duisternis, eenzaamheid, troost en schoonheid trok je mijn aandacht. Je was er niet goed aan toe. Je was verwaarloosd en onverzorgd. Ik voelde je koude en nattigheid. Je had veel balast waar je niks mee kon. Ik voelde al snel dat we elkaar veel te bieden hadden. Ik zou je redden en weer helemaal opknappen. Jij zou mij helpen bij het realiseren van mijn passie en Liefde. 

Dus gooide ik de ramen open en sleurde alles naar buiten. Ik trotseerde daarvoor stof, vuiligheid en spinnen… maar ik was vastberaden. Je muren werden geïsoleerd en je kreeg het weer warmer. Ik schuurde de vloer en je werd wat lichter. Ik gaf jouw kijkers een mooie groene kleur. Je kreeg zelfs een nieuw terras uit bankirai. Veel later legden we gloednieuwe kasseien zodat niemand met vuile voeten naar binnen moest. Met zorg en liefde kleedde ik je vervolgens aan: zetels, tapijt, kasten, een warmtebron, tafels, licht, schilderijen. Je kwam weer tot leven. De kippen achter jou vonden het ook goed. Vele dieren kwamen hun kijkje nemen en legden zich aan je voeten neer: schapen, katten, kippen, konijnen, ja zelfs onze hond kwam er tot rust. De grote notenboom naast je gaf jou bescherming en de nodige wortels voor gronding.

Maar natuurlijk liet je heel veel mensen toe in je schoot. Verloren mensen. Verdrietige mensen. Wanhopige mensen. Zoekende mensen. Mannen en vrouwen en baby’s. Er werd gelachen, gehuild, gezwegen, gepraat, gewerkt, geluisterd, geknikt, geroepen, getwijfeld, getekend. Samen hielden we soms onze adem in. Je liet alles gebeuren wat nodig was. Zonder oordeel. Zonder twijfel. Zonder angst liet je toe wat mensen je toevertrouwden. Je bleef staan. Onder storm en regen verroerde je geen vin. Enkel een vallende okkernoot doorbrak soms de stilte. Doorheen de seizoenen was je mijn maatje in mijn werk. Alsof we elkaar al jaren kenden, vormden we een eenheid. Ik was daar heel erg graag, nog steeds. De geur, het licht, de sfeer, de puurheid. Ik hou echt helemaal van je zoals je bent. Niet perfect maar wel écht. Gezellig, vonden ze je. In het groen, zei de andere. Een blokhut, noemde iemand jou. Een huis van rust, zei nog iemand. Je was de basis van de basis, geen tierlantijntjes. Eenvoud sierde jou. Mijn heiligdom. 

Nu ga ik mijn eigen weg en laat ik je achter. Ja, dat stemt mij droevig. Ik laat je niet graag los. Ga je wel overeind blijven? Wat gaan ze met jou doen? Gaan ze je in ere houden? Waarom kan ik je niet gewoon meenemen? Alsof ik samen met jou ook heel veel verhalen achterlaat. Verhalen van al die mensen.  Alsof ik al die mensen achterlaat. Dat voelt verdrietig. Een stukje geschiedenis kan met mij niet meereizen. Maar ik neem je mee in mijn hart. En ik neem hen ook mee. 

Dank je wel om me te helpen. Dank je wel om er te zijn. Dank je wel om je warmte te delen met ons. Dank je wel om mij kracht en geloof te geven. Dank je wel. 

xxx

(De praktijk verhuist van het mooie Korbeek-Lo naar het bosrijke Keerbergen en opent vanaf september terug haar deuren.)

Een gedachte over “Lieve praktijkruimte

Reacties zijn gesloten.