Wanneer je spijt hebt van je kinderen 

De Israëlische sociologe Orna Donath deed vorig jaar een boeiend onderzoek. Ze ondervroeg 23 moeders die spijt hadden van hun kinderen. 23 moeders is natuurlijk weinig maar toch kom ik ook regelmatig vrouwen tegen die spijt hebben van hun kinderen. “Had ik het geweten, ik was er nooit aan begonnen.” Door het onderzoek wordt het laatste taboe over het moederschap openbaar gemaakt. De moeders in het onderzoek zeggen bovendien duidelijk dat ze geen postpartum depressie hebben of gehad hebben. Ze hebben gewoon “spijt” want ze vinden het het allemaal niet waard, ook al zien ze hun kinderen echt graag.

Onafgerond rouwproces

Ik geloof best dat deze vrouwen spijt hebben van hun keuze. De moeders die hetzelfde zeggen in mijn praktijk voelen echter dat ze hierin ook evolueren. Naarmate ze zich het moederschap meer toe-eigenen (het meer naar hun hand zetten, bewuster beleven, erin keuzes kunnen en durven maken), hoe meer de spijt verdwijnt. Ik geloof sterk dat wanneer de spijt blijft hangen, het verdriet en de pijn door de teleurstelling over het moederschap niet ten volle doorleefd is. De vrouwen zijn als het ware blijven steken in hun rouwproces. Het is niet af, niet afgerond. Dit zorgt voor verbittering en ja, spijt. Je kan het vergelijken met dat ex-lief waarmee je een turbulente relatie had maar nooit een deftige closure. Dan blijft er je hele leven een wat-als hangen. En spijt dat je hem ooit bent tegengekomen. Nochtans waren er ook goede dingen in de relatie maar die worden verstikt door het niet juist kunnen afsluiten.

Afscheid nemen is belangrijk

Om een nieuwe fase in je leven te kunnen verwelkomen is het echt noodzakelijk dat je de oude fase afrondt. Doe je dat niet dan blijf je energetisch hangen tussen de twee fasen. Dit is verwarrend en je kan je ook niet écht verbinden met het nieuwe. Voor de ene vrouw is dat afsluiten al wat makkelijker dan voor de andere. Actief afscheid nemen van wat niet meer is, is daarvoor echt nodig. Hoe kan je nu afscheid nemen van je pre-kinder-tijdperk?

– schrijf een brief aan je oude zelf waarin je jezelf bedankt voor al het goede en waarin je het nieuwe verwelkomt

– organiseer een feest met een aantal overgangsrituelen

– maak een collage van je leven toen en nu en kijk naar de overeenkomsten en verschillen

– gun jezelf tijd en ruimte om écht te voelen. Neem iemand onder de arm om hiermee aan de slag te gaan.

– zoek een voorwerp dat jij linkt aan de oude periode en geef het een bijzondere plek in je huis.

Een rouwproces kan een heel leven duren, echt waar. Mensen of fasen een plek geven omdat ze er niet meer zijn, is een moeilijke klus. Soms ben je daar een heel leven mee bezig. Dat hoeft niet belemmerend te zijn. Je kan beetje bij beetje hierin stappen zetten. Enkel wanneer je bij jezelf voelt dat je niet voluit kan kiezen en gaan voor het nieuwe is het tijd voor wat introspectie. Je kinderen hebben hier recht op. En ja, jij absoluut ook!