Wanneer angst je leven beheerst 

BangZe is bang, zegt ze. Heel erg bang. Ze is constant bang om iets verkeerds te doen. Bang om haar baby te laten vallen of de flesjes verkeerd te maken of dat het gaat overstromen waardoor ze allemaal verdrinken of dat haar dochter ziek wordt. De verantwoordelijkheid over haar kind knijpt haar de keel dicht. Ze maakt zich zorgen over A.L.L.E.S. Alsof er een constante stroom van zorgen en angsten door haar hoofd scrollen. Er is geen stoppen aan. En dat laatste zorgt voor paniek. Slapen gaat moeilijk, ook al is ze doodmoe van het denken en bang en bezorgd zijn. Eten gaat ook niet meer vanzelf. Maar depressief is ze niet. Al gaat ze het wel worden als dit nog lang duurt. Dit verhaal wordt regelmatig verteld. Vorige week nog aan telefoon door een moeder die een paar weken geleden bevallen was.

Angststoornis

Deze mama lijdt aan een angststoornis. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het postpartum is maar dat is niet voor iedereen zo. Postpartum overkomt het zo een 10% van de moeders maar het kan je ook veel later overvallen of als je geen kinderen hebt. Bij moeders is het de constante bezorgdheid over je kind, over de gezondheid ervan, over je waarde als moeder of over de combinatie van je privéleven en het werk maar ook over veel meer. Door het constant nadenken en de zorgen komt er een angst die ook kan resulteren in angst- of paniekaanvallen. Al snel kom je in de angst voor de angst vicieuze cirkel. Fysieke typische kwalen die erbij horen zijn oververmoeidheid, duizeligheid, hoofdpijn, hartkloppingen, misselijkheid, concentratiegebrek en/of slapeloosheid. Hoewel het helemaal niet zo bekend is als de postpartum depressie heeft toch zeker de helft van mijn cliënteel op een manier er last van. Het is bovendien een zwaar onderschat probleem want “Hey, iedereen maakt zich al eens zorgen he!”.  Dat is ook zo. Iedereen kent de beklemming van zorgen en angsten. Maar meestal lukt het wel om deze terug aan de kant te schuiven of voor jezelf te kaderen. Een angststoornis zoals hierboven beschreven is beklemmend en energierovend. Het overstijgt de realiteit en het belemmert je in je functioneren. Je verliest contact met wat er is en met wat je ervaring je heeft geleerd doorheen de jaren. Kinderen worden bijvoorbeeld echt niet ziek omdat ze een zoen krijgen van de buurvrouw. Wanneer angst zo goed als heel de dag je leven beheerst, de paniekaanvallen uit het niets komen en er niet echt een duidelijke trigger is dan spreken we echt van een situatie waaraan je zo snel mogelijk iets wil veranderen. Denk ik.

Hulp

En dan is het ook nodig om hulp te zoeken. Als je wacht op the holy grail dan kan je lang wachten. Dat gaat niet gebeuren. Dat is net het enge: je doet het waarschijnlijk in je broek van de angst maar je moet zelf die hulp inroepen. Je moet zelf het initiatief nemen om te gaan zoeken naar iemand die hier weg mee weet, die niet in een deuk ligt als je vertelt over al je vreemde angsten en bezorgden. Hou je voor dat bij die hulp de verlossing ligt. Niemand hoeft constant met angst te leven. Hou je ook voor dat angst de hechting met je kind in de weg kan staan. Niet prettig om te lezen maar misschien zet het je in beweging. Ook al ben je geen moeder, ook al zijn je kinderen al groot, angst beïnvloedt jou enorm in alles wat je doet. Het heeft impact op je relaties, je sociaal leven, je werk, je leven in het algemeen. Op wat je doet en niet doet. Het is een koord rond je hals die soms gevaarlijk strak wordt aangetrokken. Maar je kan je als een Houdini terug losmaken. Dat geloof ik. Echt.

(to be continued)