Kwetsbaar

Soms wordt het mij allemaal een beetje teveel. De aanslagen. Al die doden. Al dat verdriet. Moeders zonder kinderen. Vrouwen die heel graag moeder wilden worden. Moeders die met de handen in het haar zitten. Kinderen die sterven. Zwangerschappen die stoppen. Of moeten gestopt worden. Geweld. Kinderen die we moeten loslaten. Gewonde kinderen. Verloren kinderen. Moeders zonder partner. Mannen zonder vrouw. Uitgeputte vrouwen. Vrouwen zonder man. Gebroken gezinnen. Het verlangen om moeder te zijn maar ook moeder zijn op zich maakt een mens, een vrouw, zo verdomd kwetsbaar. Of we nu kinderen hebben of kinderen willen, we kennen dat smeulend vuur diep vanbinnen. Vuur dat liefde uitdrukt en verlangen en graag zien. Oh, wat wil je graag een kind. Oh wat hou ik van mijn kind. De ene heeft wat de andere wil maar ik denk dat het vuur hetzelfde is. Nu weer de aanslag in Nice, vier maanden geleden Zaventem, twee maanden geleden Bagdad. Mijn hart. Als ik dat zie. Dat ontploft gewoon in duizend stukken. Moeder willen zijn en het niet kunnen verwezenlijken. Moeder of vader zijn en voelen dat ons kind ons zomaar kan ontnomen worden, in a split second. Dat maakt mij klein en nederig. Dat is overstijgend. Ik kon alleen maar huilen vanmorgen. Het doet zeer. Ik kijk het verdriet in de ogen, ik loop er niet van weg en dan huil ik. De politieke leiders blijven maar de verkeerde beslissingen maken en ze denken dat ze het allemaal weten maar volgens mij weet niemand hoe dit nu eigenlijk aangepakt moet worden. Ik weet het ook niet maar geweld is zeker niet het antwoord. “Avec beaucoup de force.” Nee meneer Michel. Avec beaucoup d’amour. Wanneer gaat er nu eens iemand iets anders doen dan anders, vraag ik mij af? Wanneer gaat er nu eens iemand kijken, écht kijken naar wat er gaande is? Wordt er eigenlijk ooit iets gevraagd aan die terroristen? Maar écht gevraagd. Gepraat, geluisterd, nagedacht. Wanneer wordt er gekeken naar wat er tussen de lijnen gezegd en vooral niet gezegd wordt? Wanneer? Ik hoop snel. Heel snel. Voordat het te laat is.