Aan mijn collega-moeders en vaders op de allereerste schooldag

Morgen start onze jongste in de kleuterklas. Grote stap! En tegelijkertijd gaat de oudste naar het vierde middelbaar. Heel vaak kijk ik eens achterom, naar al die jaren en denk ik: wat vliegt de tijd! Het lijkt gisteren dat mijn oudste begon op school, haar eerste stapjes zette in het park. En dat ik samen met vriendinnen aftelde tot nummer twee werd geboren. How did we get here?

Dus, mama, die zich klaarmaakt voor die allereerste schooldag. Ik wil dat je even stopt met kleren markeren, perfecte lunchboxen op te zoeken op Pinterest en de eerste schooloutfit bij elkaar te zoeken want deze is voor jou. 

How did we get here?

We hebben gewacht en ons zorgen gemaakt, gekeken hoe onze kleine garnaal groeide in onze buik van citroen naar watermeloen. We hebben gerouwd en losgelaten voor de baby’s die groeiden in onze buik maar het niet haalden. We gingen in arbeid en aanriepen alle goden tot we onze roze baby baarden. We dronken champagne in het kraambed, verwelkomden pluskinderen en trokken onze beste kleren aan om gehuwd te worden.

We wiegden belachelijk kleine pasgeboren baby’s, hielden hen in onze armen en stelden hen gerust. We maakten flesjes klaar en gaven de borst. We waren in de weer met grammen, kilo’s en centimeters. We gaven hen eten, om de twee uur of vaker, legden aan, we kochten nog meer flesjes, we gaven eten, we vergaten onszelf eten te geven. We voedden onze baby’s met liefde.

We wiegden, dansten, zongen en troostten. We werden wakker om de twee uur of om de twintig minuten. We waren meer wakker dan in slaap. We maakten ons zorgen, hadden twijfels, zochten raad, genoten van elke seconde of enkel toen ze in bed lagen.

We sneden fruit in perfecte stukjes, kookten spaghetti voor de honderdste keer. We haalden rijst uit hun haar, schraapten yoghurt uit de zetel, we zorgden ervoor dat de komkommer het vlees niet raakte en de gele beker altijd afgewassen was.

We leerden alles over Dora, K3 en die onnozele You Tube filmpjes waarin volwassenen snijfruit snijden. We bouwden 24 torens, maakten 45 puzzels, gaven 78 keer de pop eten en stapten 135 keer op een Legoblokje. We verstopten ons oneindig vaak achter hoekjes en muren, onder lakens en in de kast. Soms in het toilet om wat rust te vinden.

We leerden los te laten op de eerste dag opvang en vele andere dagen daarna. We oefenden onze afscheid-stem en onze blij weerzien-lach. We vierden verjaardagen, ontdekten alle speeltuinen in de buurt en zagen hoe ze vriendjes maakten.

We doorstonden dokterbezoeken, spuitjes, koortsaanvallen en ziekenhuisopnames. We waren dodelijk bezorgd. We voelden schuld, oordeel, twijfel en verwarring. We stonden elke dag op en gingen verder: stap voor stap.

We hadden ruzie met onze partners, vonden nieuwe vriendinnen, leerden terug tijd te maken voor onszelf, de relatie met onze eigen moeder opnieuw vorm te geven en andere volwassenen ons ukkie graag te zien.

We gingen door. We werden alsmaar beter in het moederen. We verrasten onszelf. 

We waren overweldigd. Moe. Uitgeput. We waren het kotsbeu. We waren uitzinnig van vreugde. We vierden de eerste stapjes, de eerste woordjes, dat eerste plasje in het potje en eerste logeerpartijtjes. We vielen in slaap bij hen in bed, bij de 123ste keer Bee Movie en tijdens het voorlezen.

We zoenden warme lijfjes, zeiden ik hou van je’s tijdens het knuffelen, staken vuile handjes en voetjes in bad, we kusten pijntjes en blauwe plekken. We hielden hen vast, gaven uitleg, beantwoordden duizend vragen en waaroms.

Er gaan nog duizenden afscheidmomenten komen, ons werk zit er totaal nog niet op. En in de tijd tussen dat moment dat je dat handje loslaat en dat schattige lijfje terug tot moes knijpt, wees mild voor jezelf.

In je hart weet je dat je kleintje klaar is maar jij ook! Je denkt misschien dat die eerste schooldag over de kleuters gaat maar het gaat ook over jou!

How did we get here?

Jij.

Jij wiegde en jij zorgde en jij maakte je zorgen en jij ging door en jij telde die tien minuten af tijdens het dutje en jij woog de grammen en jij stipte de tijd aan met gelach, zweet en tranen.

Dus wanneer die kleuterjuf de deur sluit morgen en je dan echt wegstapt, wees trots. 

Op jezelf. 

You did it. We did it.

Dat klaslokaal vol gekke, eigenwijze, mooie, grappige, slimme, geweldige kleuters. Daar zitten wij ook voor iets tussen. Dus wanneer je over de speelplaats stapt, je zorgen makend over alle momenten dat je nog meer gaat moeten loslaten, zoek mij op.

Ik sta op je te wachten. (wellicht ook met tranen in mijn ogen)

Laat mij de eerste zijn die jou zegt:“Good job! Je hebt dat geweldig gedaan. Je doorzetting, wilskracht, liefde, geduld. Het was er allemaal. Je peuter is klaar voor deze grote stap dankzij jou. Je deed alles wat nodig was.”

You did it!

(Vrij naar de blog van Kim Simon)


2 gedachten over “Aan mijn collega-moeders en vaders op de allereerste schooldag

Reacties zijn gesloten.