Sisters in motherhood

sisters“Wat gaan de mensen denken?”
“Ik voel mij altijd onzeker als ik advies krijg.”
“Ik zag onlangs iets gebeuren maar ik durfde echt mijn mond niet open te trekken.”

Moeder worden en zijn is tegenwoordig je een beetje bewegen in een mijnenveld tussen de krokodillen. Ga je teveel naar rechts gaat er een bom af, ga je teveel naar links word je opgegeten door een krokodil. Heb je wel een eigen mening, gaat er een bom af. Heb je geen eigen mening, word je opgefret. We zitten allemaal te blaten over “it takes a village to raise a child” maar als iemand ons durft te adviseren, komt de stoom ons uit de oren. Als iemand ons durft met de vinger te wijzen, schieten we in de “ik ben wél een goede moeder”-mantra. Er worden termen gelanceerd als moedermaffia, betweters, trutjes en bemoeizieke mamagroepen. We worden kwaad en verdrietig van al die tips en adviezen. We voelen ons in ons moederlijk gat gebeten.

“Wie denkt ze wel dat ze is?”
“Ik word daar zo onzeker van!”

Wat is dat toch dat zoveel vrouwen wegkruipen onder de zetel als er een advies op hun pad komt dat anders is dan hoe ze het zelf aanpakken? Wat is dat toch dat zoveel vrouwen zich geen eigen beeld meer durven vormen over hoe ZIJ het moederschap écht willen invullen? Niet hoe de vriendin het wilt of de partner of de schoonmoeder of de internetfora of K&G maar gewoon zoals zij het wilt! Waar zijn al die geëmancipeerde vrouwen die opeens met hun mond vol tanden staan als het erop aankomt? Wat is dat toch dat we per se iedereen de mond willen snoeren want er zou zich wel eens iemand geaffronteerd kunnen voelen? Hoe komt het dat we ons moederinstinct niet meer durven volgen en daardoor keuzes maken die niet genoeg fundament hebben waardoor je gaat wankelen? You are a great mom!

Verdwaald
We zijn allemaal een beetje de weg kwijt, denk ik. Overspoeld door berichtgeving, folders, fora, blogs… durven we niet meer te kiezen, ons moederinstinct te vertrouwen en ergens voor te gaan staan. We weten niet meer wat we zélf willen. We voelen niet meer wat écht belangrijk is. We trekken onszelf onmiddellijk in twijfel als er iemand met een ander idee op de proppen komt. We schieten in kramp:”Shitterdeshit. Ben ik nu een slechte moeder?” We willen correcte informatie verspreiden (nee, borstvoeding heeft écht niks te maken met dom geluk en een kind zindelijk krijgen, hangt van véél factoren af) maar we doen het niet of te weinig of we worden onverbiddelijk teruggefloten. Laat ons eerlijk zijn: het doet écht wel ter zake hoe je de dingen aanpakt. Hoe je zwanger bent, hoe je bevalt, hoe je omgaat met je baby, peuter, kleuter. Uiteraard maakt het een verschil in beleving of je een epidurale neemt of niet. Die dingen mogen gezegd worden. Maar zegt er iemand dat je een slechte moeder bent als je het zus of zo doet? You are a good mother. Jij bent simpelweg de béste moeder die jouw kind had kunnen krijgen. Je kind vindt jou fantastisch. Jij bent zijn of haar held. Niet twijfelen. Daarnaast is het gewoon belangrijk dat de juiste adviezen blijven gezegd worden omdat simpelweg niet iedereen alles weet en kan weten. Ik ben nu 15 jaar moeder en ik leer nog elke dag bij. Voor veel vrouwen is het moederschap elke dag opnieuw een oefening in vertrouwen op het gevoel. Het is waanzin om je mond te houden alleen maar voor de lieve vrede. De tijd dat Belgen onderdrukt werden (zie * als je nooit goed was in geschiedenis) of zich moesten verstoppen is al lang voorbij, lady. Wanneer adviseren gebeurt op een rustige respectvolle manier zonder oordeel dan is dat toch helemaal okee?

Reflectie
Uiteraard confronteert een mening jou met jezelf. Dat is normaal en menselijk. Daar dienen meningen voor: ze laten je nadenken. We vragen aan Pascale Naessens toch ook niet om te zwijgen over haar gelukkig eten omdat dat ons confronteert met onze pot choco elke morgen? Willen we niet allemaal dat onze kinderen leren om op te komen voor wat ze denken? Zodat ze later die narcistische baas kunnen managen, de gynaecoloog kunnen challengen, van zich af kunnen bijten als het nodig is? Of moeten het allemaal dutskes worden op Bumba pantoffels die rond de hete brij draaien uit angst voor de confrontatie? Wanneer de onzekerheid toeslaat of je gaat twijfelen, wens ik je de moed toe om naar jezelf te kijken en te ontdekken wat het over jezelf zegt. Sta je wel helemaal zélf achter je aanpak of mening? Of volgde je een beetje schaapachtig je partner, gynaecoloog of je eigen moeder? Maakte je een beslissing maar ging je misschien in tegen je gevoel? Of misschien heb je wel ronduit spijt over hoe je iets hebt aangepakt? Laat ons eerlijk zijn: dat hebben we allemaal wel eens, toch? Onzekerheid zegt helemaal niks over de boodschap maar alleen over jezelf. Wanneer je je onzeker voelt als je advies krijgt of er wordt iets geponeerd in de media, is het jouw verantwoordelijkheid om daar adequaat mij om te gaan en eens na te denken over hoe je bezig bent. Je bedankt de persoon en je doet er iets mee of je bedankt de persoon en je doet er niks mee. Een advies is ook “maar” een advies, niet meer, niet minder. Het is nergens voor nodig om je onzeker te voelen als je tevreden bent. Laat je niet van de wijs brengen. Denk wat mij betreft “fuck you” en ga gewoon verder. Relax. You are a good mom.

Men zegge het voort
En wat als jij één van die moeders bent die met de jaren zoveel kennis heeft opgedaan dat je er een boek of -nog erger volgens sommigen- een blog mee kan vullen? Wees niet bang. Deel wat je wil delen. Straal. Doe aan mond aan mond reclame. Spread the word. Help andere moeders vooruit. It really takes a village to raise a child. Maar wees zeker dat wat je zegt ook klopt.  Controleer je bronnen. Dat is dan weer jouw verantwoordelijkheid.

En soms is het belangrijk om je mond te kunnen houden. Omdat de overkant op dat moment er niet klaar voor is, omdat de mama in kwestie emotioneel aan de grond zit, omdat de worsteling bij de andere mama op dat moment te groot is, omdat er geen draagvlak is of gewoon omdat het er op dat moment niet zo toe doet. Omdat je voelt dat het meer over jouw ego gaat dan over de juiste informatie geven en anderen helpen. Of omdat je voelt dat je wilt uithalen vanuit kwaadheid. Op dat moment rest er jou niets anders dan te zeggen:”Gaat het allemaal nog wel? Loop jezelf maar niet voorbij. Ik ben er wanneer je mij nodig hebt.”

* Belgen zijn historisch gezien lange tijd onderdrukt door grootmachten. Dat zorgt ervoor dat we de neiging hebben om ons klein en onzichtbaar te maken.