Wanneer moeder op de pauzeknop drukt

shutterstock_141704833

Afgelopen week deed ik iets wat ik nooit dacht te doen. Not in a million years. Ik bleef een week thuis terwijl mijn krachtige man en onze 5 kinderen gingen skiën. Enerzijds speelde ik al een tijd met de idee om mij een paar dagen terug te trekken in een afgelegen hutje of op een yogaretreat. Af en toe echt alleen zijn, loskomen van het thuisfront is ideaal om terug diep bij mezelf te komen, mijn eigen ding te doen en mijn eigen kompas weer helemaal scherp te stellen. Anderzijds waren het crazy maanden en liep ik al een tijdje op de toppen van mijn tenen.We rennen maar en rennen maar. En ook al doe ik yoga en mediteer ik vaak en doe ik aan sport, de rat race haalt mij ook soms in.  Dus ik wou echt eens op de pauzeknop drukken. Het voorstel van manlief kwam als een godsgeschenk. Zo fantastisch om dit als koppel elkaar te gunnen. Intussen is de week bijna voorbij en ik kijk met tevredenheid terug op mijn week solitude. Ik deel graag met jullie wat het mij bracht omdat ik het echt een interessant experiment vond. Misschien inspireert het iemand…

De kinderen redden het prima zonder mama
De eerste dagen heb ik mij meermaals betrapt op het sms’en of het willen sms’en naar mijn man. “Vergeet je dat niet…” “Denk je daaraan….?” “Ik heb dat vergeten mee te geven….” “Ze heeft dit en dat nodig…” “Misschien kun je zus of zo…” Verschillende malen hield ik mezelf tegen en zei ik tegen mezelf:”Laat het zijn.” Tanden gepoetst of niet, te warm of te koud gekleed, genoeg gegeten,… Mijn systeem was extreem afgesteld op zorgen voor de kinderen. Het was moeilijk om dat los te laten. Maar wat een vrijheid gaf het toen ik op dag drie niet meer die nood voelde en gewoon met mezelf kon bezig zijn. En kijk, ze leven nog! Het is dus oké om er niet altijd zo bovenop te zitten. Laat ze het zelf maar een beetje uitzoeken. En als er eens iets niet helemaal is zoals ze het willen of ik stel een kind teleur omdat haar favoriete jurkje niet gewassen is. Well, that’s life, baby.

Ik kan heel goed alleen zijn
Ook al ben ik van nature een extraverte persoonlijkheid en heb ik heel graag mensen rond mij, daar komt duidelijk verandering in. Ik kan prima alleen zijn. Ik genoot van de stilte, het niet moeten interageren, simpelweg op mijn eigen ritme leven. Afgezien van een paar lunches heb ik weinig mensen gezien op die zeven dagen en dat was helemaal oké. Ik ging niet dood van eenzaamheid, ik voelde mij nooit alleen of zielig. Al is alleen-alleen natuurlijk niet aan de orde geweest. Ik had nog altijd contact via sms of Facebook met de rest van de wereld wanneer ik maar wou. Dat is voor een volgende keer om ook daar helemaal van los te komen. Maar ik moet dus meer tijd alleen voor mezelf incalculeren. Geen kinderen, geen man, geen vrienden.

Genieten van kleine dingen
Wanneer je altijd in gezelschap leeft, ben je erg ingesteld en toch ook wel aangepast op de context. Ik toch. Vol continu is mijn brein blijkbaar bezig met iedereen het naar zijn zin te maken. Het huishouden aan de kant, de keuken opgeruimd, mijn eigen spullen opgeborgen. Want iedereen in dat huishouden heeft toch bepaalde zaken graag voor zijn of haar eigen comfort: de kinderen eten graag “hun” eten, de man heeft graag dat mijn spullen op hun plek liggen en mijn bureauspullen in de woonruimte laten rondslingeren zou onze kleuter echt helemaal het einde vinden dus toch maar niet. Maar in deze week kon ik een mango helemaal alleen opeten, at ik warm eten zoals ik het wou (vegetarisch, veel groenten en geen koolhydraten), liet ik mijn persoonlijke spullen met plezier liggen wanneer ik ging slapen en alles lag er nog zoals ik het had achtergelaten om 10 uur ’s morgens, ik at en sliep wanneer ik wou, ik ging op mijn yogamat zitten wanneer ik het wilde en ik speelde mantra’s zonder dat een kleuter begon te jengelen dat nu echt echt wel K3 op moest. Of Frozen. Je kent het. Meer van dat doen dus. Waarom zou ik mij altijd moeten aanpassen aan de kinderen en nooit andersom? Ja, waarom eigenlijk?

Slaap is het hoogste goed
Ik wist het wel. Ik weet het al zestien jaar. Maar slaap is het hoogste goed. Na meer dan drie jaar hele zware nachten met vaak maar 5 uur slaap en dan nog niet eens na elkaar (dat zijn dan de goede nachten) was ik echt toe aan een paar nachten doorslapen. Ik sliep nooit uit want om klokslag halfacht was ik elke morgen wakker. Maar wat een verademing. Ik ging er alsmaar beter uitzien, mijn wallen trokken weg en mijn hoofd klaarde op. Dus daar wil ik in de komende tijd terug waakzamer mee omgaan. Hopelijk gaat de kleuter daar een beetje in mee. En indien niet: blijkbaar kan de papa het ’s nachts ook heel goed. Dus, nachtelijke beurtrollen, here we come!

Grenzen stellen is nodig
Ik voelde heel deze week hoe sterk ik over mijn grenzen laat lopen als man en kinderen thuis zijn. Ik cijfer mij makkelijk weg. Overdag komen de kinderen gewoon altijd op de eerste plaats. Altijd. ’s Nachts eigenlijk ook. Maar waar blijf ik in heel dat verhaal? Ik neem mij nu voor om daarin meer naar mezelf te luisteren en ook mijn eigen wensen als even belangrijk te catalogeren. Intussen zijn het geen baby’s meer en is het heel oké dat ik mijn eigen plek, tijd en ruimte opeis. Maar ik moet het wel opeisen blijkbaar. Want vanzelf komt het niet naar mij toe. Nee zeggen tegen grillen en kuren en wensen is prima. Nee zeggen is helemaal prima. Tout court.

Food for the soul
Mensen vragen mij: wat doe jij dan heel de dag? Eigenlijk niet zoveel. Ik sliep een hele nacht, ik mediteerde, deed bijna elke dag yoga, ging eens joggen en naar de fitness, deed niks, verveelde mij (echt waar! zalig!), kookte elke dag gezond, bracht een bezoek aan de osteopaat, maakte groene smoothies, slenterde op mijn dooie gemak door de winkel, keek televisie (wat ik quasi nooit doe), ik wandelde elke dag een beetje of ging fietsen, ik hield een dagboek bij, ging dus lunchen met een paar mensen, ik probeerde niet weg te vluchten in afleiding, werkte een heel klein beetje, deed soms een dutje, vertraagde enorm mijn tempo en deed veel aan zelfreflectie. Wat doét dit eigenlijk allemaal met mij zo een week gescheiden zijn van man en kinderen en terugplooien op mezelf? Voedsel voor de ziel zo een week. Daarvan ga ik weer wat meer doen als ze terug zijn.

Reset
Het loslaten ging moeilijker dan gedacht. Ik liep die eerste dagen niet huppelend van blijdschap door het huis. “Wat heb ik nu gedaan?” was eerder het gevoel dat door mijn hoofd ging. Het was lastig om de eerste dagen niet op de was te vliegen of op het werk of op de dingen die al wekenlang op zich lieten wachten. Om de lat niet heel hoog te leggen en gewoon rustig mijn tempo te vinden. Ik moest niet alleen mijn man en kinderen loslaten maar ook een beetje mijn ouwe getrouwe routine. Want als iedereen wegvalt, blijf alleen ik over. Ik was een week geen moeder en geen vrouw van. Ik was gewoon Lieve Van Weddingen. Wie ben ik eigenlijk? Wat vind ik belangrijk? Hoe deed ik dat voor ik kinderen en een relatie had, intussen al zolang geleden dat ik het mij niet meer kan herinneren. Het was een beetje een reset. Die reset voelt voor mij echt heel wezenlijk. Het bracht mij terug tot mijn kern, los van wat anderen van mij willen. Klanten, cliënten, mijn partner, de kinderen,….zoveel mensen die aan mij trekken. Zo moeilijk soms om te blijven voelen wat voor mij belangrijk is. Af en toe mezelf dus een reset gunnen.

Van onrust naar rust
De eerste dagen was ik ontzettend onrustig. Mijn gedachten flikkerden alle kanten op: kan dit wel en mag dit wel en wat denken mensen wel niet en gaat mijn man niet flippen en ben ik nu een slechte moeder en kan ik mij wel overgeven. Ik weet niet goed hoe dat kwam. Overtuigingen die mij parten speelden zeker? Kon ik mezelf dit gunnen? Dat was eigenlijk de grote vraag. Mijn hart sprong soms uit mijn borstkas van emotie. En dat was dan verdriet en kwaadheid tegelijk. Dat was er gewoon, ik kon er weinig aan doen. Maar dan ging ik wat mediteren of schrijven of ik zong wat mantra’s. En beetje bij beetje ging de druk in mijn hoofd weg. De gedachten werden rustiger. De emoties kleiner. Tot er vooral nog rust overbleef en tevredenheid. En een beetje leegte in mijn hoofd. Iets wat ik de afgelopen maanden absoluut weinig heb kunnen ervaren. Cruciaal dus blijkbaar om daar meer tijd voor vrij te maken. Misschien toch maar twee keer naar de yoga dan?

Levensles
Ik heb in de afgelopen week nog twee heel belangrijke zaken geleerd. Eerst en vooral wil ik mij écht alleen maar professioneel bezighouden met zaken die mijn ziel voeden. Hier en daar slopen er toch weer energievretende, lege opdrachten in. Opdrachten waardoor ik energie verlies die ik echt voor andere zaken veel beter kan gebruiken. En vooral voor mezelf. Daarnaast wil ik ook een beetje minder beschikbaar zijn voor mijn gezin. Hoe ik dat gedaan heb de voorbij jaren was té. Je zal misschien denken: dat is jouw job als moeder. Zo IS het nu eenmaal. Dan had je er niet (meer) aan moeten beginnen. Misschien is dat wel zo voor sommige mensen. Maar ik merk dat ik toch een beetje dood ga van binnen als die weegschaal  “anderen en mezelf” te weinig in evenwicht is. Dat is ook mijn grote valkuil. Ik ben heel goed in het zorgen voor anderen en in mezelf wegcijferen. Zeer goed. Maar dat wil ik niet meer. Deze week heeft mij dat weer al eens duidelijk gemaakt. En ook al heb ik in het verleden al zeer vaak die les gekregen, deze week was opnieuw een gentle reminder.

 

 

5 gedachten over “Wanneer moeder op de pauzeknop drukt

  1. Lieve, wat ben ik blij je blogje te lezen en te lezen dat je er zo van genoten hebt!
    Het voelt een beetje full circle voor mij. Het was nooit het plan, maar vorige zomer heb ik zo’n weekje gehad in Keerbergen. Ik had jammer genoeg niet het verstand om sneller aan de alarm bel te trekken waardoor ik in een heel donkere periode ben gesukkeld. Ik zat er echt door. Tot op het bot. En de kindjes hadden op dat moment ook heimwee, dus is Femke met ze naar huis gegaan en heb ik een week rondgedwaald in jullie huis, in jullie dorp, in de rust. Die week is voor mij echt een keerpunt geweest. Ik heb gelezen, geslapen, gejogd, rondgedoold, terrasjes gedaan. Alleen waar ik zin in had en wanneer ik er zin in had. En die rust heeft me weer genoeg energie gegeven om uit die diepe funk te klauteren, te beseffen dat je pas kan zorgen voor anderen als je zorgt voor jezelf en om weer gelukkig te zijn met wie ik ben en wat ik heb.
    Ik ben zo blij om te lezen dat je goed voor jezelf zorgt. Je fantastische man en geweldige kinderen gaan er alleen maar rijker van worden. Want geluk en liefde, das echte rijkdom, hé.
    Goed gedaan, mama. Chapeau!

  2. Lieve.
    Dit zal ik meerdere keren lezen en blijven lezen. Zorgen voor daar ben ik een krak in. Zorgen voor mezelf leer ik met vallen en opstaan. Hetgeen je schreef is echt inspirerend. Dikke pluim. Groetjes

  3. Leuk stukje om te lezen en valt veel uit te leren als nieuwe mama. Ik hoop dat ik ook leer om tijd te nemen voor mezelf. Al is het maar eens alleen gaan shoppen. Alleen zijn is zo kostbaar geworden. (Of slapen :p)

  4. Ja, als ik jou blog lees dan zit ik al jaren in dat zelfde schuitje en ik kan niet loslaten want ik ben bijna 63 jaar en heb mijn kinderen en mijn kleinkinderen en denk nooit aan mijn eigen totdat ik er ook doorzat en met mijn gezondheid het niet al te goed ging , en eindelijk hulp zocht en ook heel goed gekregen en nu voel ik me sterker en als het even niet goed gaat dan denk ik wat heb ik geleerd, je moet niet egoïstisch zijn maar denk aan u eigen leven en de andere komen er ook beter uit en voelen hun misschien ook wel gelukkiger. Schitterd wat jij gedaan heb. Ik hebben boek gelezen (ik moest eerst sterven voor te kunnen genezen) groetjes Ch.

Reacties zijn gesloten.